ROZBITKOWIE część X

Marek wyszedł z firmy kilka minut przed siedemnastą. Dochodząc do swojego auta widział samochód Sosnowskiego zaparkowany w tym samym miejscu od rana. Otworzył pilotem swoje auto wsiadł i wyjął telefon z wewnętrznej kieszeni marynarki aby wykonać połączenie z numerem alarmowym.

- Dzień dobry nazywam się Marek Dobrzański – przedstawił się po tym jak usłyszał głos z drugiej strony i zaczął wyjaśniać w jakim celu jest to połączenie oraz co zamierza zrobić. Dyspozytor próbował przekonać Dobrzańskiego do pozostania w miejscu, gdzie obecnie się znajduje, lecz ten nie miał zamiaru wykonać tego.

- Rozumiem, że pana nie przekonam do pozostania na miejscu i poczekania na odpowiednie służby – usłyszał Marek.

- Tłumaczę panu, że tylko tak mogę zapewnić mojej dziewczynie bezpieczne opuszczenie firmy i udanie do domu moich rodziców – tłumaczył coraz bardziej poirytowany prezes.

- No dobrze, ale proszę się nie rozłączać i sukcesywnie mnie informować o sytuacji – rzekł dyspozytor.

Marek przełączył w telefonie na tryb głośnomówiący i powoli włączył się do ruchu. Spojrzał we wsteczne lusterko by mieć pewność co do zachowania doktorka i nie pomylił się, Sosnowski ruszył chwilę później. Marek całą drogę widział jak doktorek za nim jedzie. Dojechali na Sienną, a tam już czekali funkcjonariusze policji. Sosnowski niczego nie podejrzewający zaparkował kilka miejsc dalej niż Dobrzański.

- Policja proszę wysiąść z pojazdu – nagle usłyszał przez otwartą szybę
Piotr.

- To chyba jakaś pomyłka – mówił Sosnowski.

- Mamy informację, iż prześladuje pan od rana nijakiego Marka Dobrzańskiego – padło z ust policjanta.

- To jakiś nonsens. Nie znam żadnego Marka Dobrzańskiego – próbował wymigać się.

- A to ciekawe. Bo mamy informację iż był pan w firmie tego pana i po jego wyjściu z pracy cały czas jechał za nim – mówił pewnym głosem funkcjonariusz.

- Ja nikogo nie śledzę – nadal szedł w zaparte Sosnowski.

- Wobec tego w jakim celu pan tu przyjechał? - padło pytanie.

- A to już moja prywatna sprawa – odparł butnie – jeszcze jakieś pytania? Jeśli nie to żegnam panów – dodał i wsiadł ponownie do auta i odjechał.

Całej tej sytuacji przyglądał się z daleka Dobrzański i był wściekły na policję. Wiedział również, że nie może odjechać spod swojego domu własnym autem. Zadzwonił po taksówkę, która przyjechała po niespełna pięciu minutach.

- Ula wychodzimy. Marek już pojechał, a ten pajac ruszył za nim – usłyszała Ula Sebastiana.

- Mam nadzieję, że nic się nie stanie – mówiła zmartwionym głosem Cieplak.

Z firmę opuścili tylnym wyjściem. Sebastian, gdy tylko Marek odjechał przestawił swoje auto właśnie tam. Po pół godzinie już parkowali na podjeździe przed domem Dobrzańskich seniorów.

Olszański już miał nacisnąć dzwonek, gdy drzwi otworzyła im Helena i zaprosiła ich do środka. Sebastian nie chciał przeszkadzać.

- Sebastian nie przeszkadzasz. Wchodź, Marek już dzwonił i mówił, że będzie za jakiś kwadrans.

- Witam – usłyszeli za sobą donośny głos prezesa seniora.

- Dzień dobry – odpowiedzieli jednocześnie Ula z Sebastianem.

Weszli do salonu, a kilka minut później na stole gosposia państwa Dobrzańskich już stawiała kawę oraz ciasto.

- Proszę częstujcie się – zachęcała Helena.

Detektyw od chwili wyjścia z F&D zaczął działać. Tego samego dnia miał już kilka zdjęć świadczących o nękaniu Uli przez Sosnowskiego. Doktorek po odjechaniu sprzed bloku Marka skierował się w kierunku zamieszkania Uli. Tam spędził jakiś czas, a w międzyczasie wykonał jakieś połączenie. Tego do kogo dzwonił okazać miało się następnego dnia.

- Witajcie, już jestem – usłyszeli radosny głos Marka wchodzącego do salonu. Podszedł do ojca i uściskiem dłoni przywitał się z nim, matkę ucałował w policzek.

- Tato i jak zgodzisz się na zastąpienie mnie jutro i w poniedziałek? - pytał Marek ojca.

- Oczywiście synu. Jedźcie spokojnie – odparł mu senior i wręczył klucze do domku w Karkonoszach, który był własnością Dobrzańskich od kilku lat. Niewielki drewniany domek położony w Karpaczu z widokiem na malownicze góry.

- Marek, ale ja nie mogę wyjechać ot tak – mówiła Ula.

- Skarbie, tu chodzi o twoje bezpieczeństwo – mówił Marek – Ula on ma rację. Do czasu jak nie przyskrzynią doktorka powinnaś wyjechać – poparł Marka Sebastian.

- Ale moja rodzina o niczym nie wie.

- Ula nie ma żadnego „ale”. Zadzwonisz do taty i powiesz mu o wyjeździe jednocześnie prosząc, aby nikomu nic nie mówił – wyjaśnił jej Marek.

W końcu Ula uznała, że Dobrzański ma rację. Poprosiła go o użyczenie telefonu i zadzwoniła do ojca.

- Córcia a dlaczego ty dzwonisz z zastrzeżonego numeru? - dopytywał pan Cieplak.

- Dzwonię z telefonu Marka. Tato posłuchaj ja muszę na jakiś czas wyjechać, nie będę mieć przy sobie telefonu. Proszę cię również abyś nikomu nie mówił, że wyjechałam. Nawet dzieciakom. Wszystko to spowodowane jest tym prześladowaniem mnie przez Piotra. A pomaga mu w tym nikt inny jak Bartek – tłumaczyła ojcu.

Ta informacja zszokowała jej ojca. Ale na prośbę córki miał nic nie wspominać Dąbrowskiej, że wie co robi jej syn, do czasu jak nie będą mieć wystarczająco dużo dowodów na jego współpracę z Sosnowskim.

Ula opowiedziała mu również o tym co działo się ostatnio i do czego posunął się Piotr. Przyznała się również do zwolnienia z pracy oraz, że wróciła do Marka, kocha go i jest z nim szczęśliwa. Ta ostatnia informacja o dziwo nawet ucieszyła Józefa co wyraził to.

- Cieszę się córcia. Wiem co kiedyś ci zrobił wraz z tym swoim kolegą, ale gdy był tu widziałem jak bardzo przykro z tego powodu. A z jego oczu można było wyczytać wielką miłość do ciebie – słowa ojca pozwoliły jej upewnić się co słuszności podjętej decyzji. Ona również widziała w oczach Marka miłość i wiedziała, że się zmienił.

A podczas ostatniego spotkania z Violettą dowiedziała się co porabiał Marek przez ten czas, gdy nie byli razem. Kubasińska oczywiście nie omieszkała również opowiedzieć jej o kłótni obu panów i pochwalić się kto pomógł im w pogodzeniu się.

- Dziękuję ci Viola, że pomogłaś im w pogodzeniu się – mówiła Ula.

- Nie ma za co. Szkoda by było takiej przyjaźni – odpowiedziała jej Kubasińska.

- Dokładnie tak. Przecież oni przyjaciółmi są od tak dawna – poparła koleżankę Cieplak.

Następnego dnia po nocy spędzonej w domu rodzinnym Dobrzańskiego oboje młodzi wyjechali w góry. Tam wspólnie mieli spędzić cztery dni, a później młody prezes miał wrócić do Warszawy. Do tego czasu detektyw miał zebrać jak najwięcej dowodów przeciwko Piotrowi oraz Bartkowi. Ten pierwszy stawał się coraz bardziej poirytowany brakiem jakichkolwiek informacji gdzie przebywa Ula. W domu jej nie było, dowiedział się również o odejściu z pracy, a telefon wciąż był wyłączony.

- Mów, że wiesz gdzie ona jest – krzyczał do słuchawki na Dąbrowskiego.

- Rozmawiałem z matką, a ta twierdzi, że ona powinna być w Warszawie – odpowiadał mu Bartek.

- Ale jej nie ma w tych miejscach co powinna – burczał doktorek.

Podróż do Karpacza trwała nieco pięć godzin. Oboje cieszyli się z tego wspólnego wyjazdu, chociaż Ula z tyłu głowy miała cały czas prawdziwy powód tego wyjazdu. Obawiała się również czy czasem Piotr nie posunie się do czegoś gorszego i nie zrobi nic jej rodzinie. A miała ku temu powody aby tym się martwić, bo znała doskonale Dąbrowskiego.

- Ula nie martw się, zobaczysz wszystko będzie dobrze – mówił.

- Marek, ale jak ja mam być spokojna? Sam wiesz jaki Bartek potrafi być nieobliczalny – odpowiedziała.
- Kochanie obiecuję ci, że nic im złego się nie stanie. Jestem w stałym kontakcie z twoim tatą oraz Maćkiem - próbował ją uspokoić Marek, chociaż sam zastanawiał się czy oni są bezpieczni.
Ten wspólny wyjazd pozwolił im również na wiele rozmów związanych z nimi samymi. Ula pozwoliła Markowi na wyjaśnienie wszystkiego od początku, ale i ona miała mu sporo do powiedzenia. 
- Ula ja czekałem w szpitalu na ciebie, a gdy nie przyszłaś było dla mnie jednoznaczne, że wybrałaś Piotra - mówił ze smutkiem w głosie.
- Byłam w szpitalu, ale Paulina mi powiedziała, że nie chcesz mnie widzieć. A o ten wypadek oskarżyłeś poniekąd mnie - mówiła, widząc zdziwioną minę Dobrzańskiego pospieszyła z wyjaśnieniami - ponoć powiedziałeś jej, że ten wypadek był przez to iż kazałam ci pracować całą noc.
- A ty jej uwierzyłaś? - odezwał się zszokowany takimi wieściami.
- Tak była bardzo przekonywująca. Wyszłam wówczas ze szpitala rozstałam się z Piotrem i poszłam do pobliskiego parku usiadłam na ławce. Wtedy zrozumiałam, że straciłam cię na zawsze - mówiła płacząc. Marek przysunął się do niej i zamknął w swych ramionach. Rozumiał co ona musiała czuć po tym jak potraktowała ją Febo przecież on również uwierzył Sosnowskiemu, gdy ten mówił o ich wspólnym wyjeździe do Bostonu.

CDN...

ROZBITKOWIE część IX

Kolejny raz próbował dodzwonić się do Uli, ale bezskutecznie, jej telefon milczał. Miał już wybrać numer alarmowy, gdy na wyświetlaczu ukazał mu się numer Violetty Kubasińskiej.

- Viola nie teraz – rzucił do słuchawki.

- To ja Marek – usłyszał z drugiej strony.

- Ula? Gdzie ty jesteś? Stoję pod twoją pracą i czekam na ciebie, ale i nie tylko ja – mówił z ulgą w głosie, że jego dziewczyna jest bezpieczna.

- Przepraszam cię, ale padła mi komórka. Będąc jeszcze w pracy zadzwoniłam do ciebie, ale nie odebrałaś więc zadzwoniłam do firmy i rozmawiałam z Violettą. Teraz jestem u niej w Pomiechówku. Możesz przyjechać po mnie?

- Oczywiście, że mogę będę niedługo – skończył i za nim ruszył zrobił kilka zdjęć tym dwóm osobnikom. Wciąż zastanawiał się kim jest ten drugi.

- Idź sprawdzić czy jeszcze jest w pracy – padło z ust Sosnowskiego.

- A ty nie możesz? - odparł pytaniem Dąbrowski.

- To ja płacę tobie, a nie na odwrót. Więc idź i sprawdź – wysyczał przez zęby doktorek.

Dąbrowski nic więcej nie mówiąc poszedł i wrócił po niespełna dwóch minutach.

- Nie ma jej, wyszła z pracy jakieś trzy godziny temu – rzekł do Sosnowskiego.

Ten wściekły chwycił za telefon, wybrał jej numer i zaczął pisać wiadomość po naciśnięciu ikony z napisem „wyślij” dostał powiadomienie, że nie można jej wysłać. Jego złość była coraz większa, kolejny raz panna Cieplak wymykała mu się.

- Masz jechać do Rysiowa i obserwować jej dom. A gdy tylko się w nim pojawi masz mi natychmiast dać znać oraz nie spuszczać jej z oczu – mówił wściekły.

Dąbrowski jak ta marionetka w rękach Sosnowskiego robił co mu ten kazał.

Marek po nieco godzinie był już w domu swojej sekretarki i witał się z Ulą.

- Całe szczęście, że nic ci nie jest. Pod twoją firmą był Sosnowski, ale nie był sam. Spójrz – powiedział i pokazał jej zdjęcia zrobione telefonem.

- Przecież to Bartek – oznajmiła Ula natychmiast jak zobaczyła jedno ze zdjęć.

- Jesteś pewna? - zapytała milcząca do tej pory Violetta.

- Viola ja tego człowieka to bym poznała z kilometra. Ciekawe co oni robili u mnie pod pracą? - zastanawiała się na głos Cieplak.

- Nie chcę być złym prorokiem, ale myślę, że chcieli cię uprowadzić. Ula uważam iż powinnaś wziąć kilka dni wolnego – mówił Dobrzański.

- Nie muszę brać wolnego…

- Ale… - wszedł jej w słowo Marek lecz tym razem to ona nie dała mu dokończyć.

- Marek spokojnie, nie ma żadnego ale, bo ja dzisiaj złożyłam wymówienie. I to był mój ostatni dzień. Dlatego też dzwoniłam do ciebie z prośbą czy nie mógłbyś mnie odebrać – mówiła patrząc mu prosto w oczy, które śmiały się do niej.

Odetchnął z ulgą i mocno przytulił dziewczynę.

- I chciałabym jak najszybciej wrócić do F&D – rzekła , gdy tylko ją wypuścił ze swych ramion.

- Myślę, że to zły pomysł – rzekła Kubasińska, a widząc pytające spojrzenie Uli pospiesznie wyjaśniła – jeśli doktorek zorientuje się, że już tam nie pracujesz to z całą pewnością przyjdzie pod firmę.

- Viola ma rację. Powinnaś na jakiś czas zniknąć z Warszawy.

- Ale jak wy to sobie wyobrażacie? - pytała Ula.

- Posłuchaj kochanie jutro jesteśmy umówieni z detektywem, który mam nadzieję pomoże nam i będziemy mieć wystarczająco dowodów aby zamknąć jednego i drugiego. Dzisiaj pojedziemy do mnie, a po jutrzejszym spotkaniu pomyślimy co dalej – mówił jej prezes.

Skończyli pić kawę, pożegnali się z Kubasińską i pojechali do domu Marka. Ula była cały czas milcząca, co było dla Dobrzańskiego dość zrozumiałe. Ten psychopata nie dawał jej spokoju.

A on sam zastanawiał się gdzie mogłaby ukryć się Ula, tak aby ten jej nie znalazł.

- Marek i co teraz? Nawet boję się uruchomić telefon, bo wiem, że znajdę wiadomości od niego – mówiła przerażona Ula, gdy byli już na Siennej.

- Spokojnie. Telefonu nie włączaj, jutro po spotkaniu z detektywem kupimy nową kartę i zastrzeżemy numer, będę go znał tylko ja. Podejrzewam, że ten teraz numer zdobył dla niego Dąbrowski – mówił spokojnie, chociaż w środku cały się gotował.

Dąbrowski mimo całonocnej obserwacji domu sąsiadów nie miał dobrych wiadomości dla doktorka, co było powodem jeszcze większej jego frustracji. W Rysiowie jej nie było, do domu nie wróciła, telefon wciąż był wyłączony. W jego chorej głowie zaczęła świtać pewna myśl i postanowił to sprawdzić.

Z detektywem byli umówieni na godzinę trzynastą. Marek chciał aby Ula została w domu lecz ta miała argumenty nie do zbicia, gdy ten próbował namówić ją na pozostanie w domu, a on sam przyjedzie po nią przed spotkaniem.

- Ale Marek to bezsensu abyś pokonywał tę samo trasę dwa razy. Pojadę z Tobą do firmy może w czymś ci pomogę. A po spotkaniu odwieziesz mnie do domu – mówiła, ale jego mina mówiła, że to go nie przekonało podeszła do niego objęła w pasie i wpatrując się w jego oczy wyszeptała.

- Przy tobie czuję się bezpieczniej – i tym oto jednym zdaniem przekonała Marka co do swojego pomysłu.

Ula w firmie wzbudziła niemałą sensację, co w tym momencie niezbyt cieszyło prezesa. Jak się z czasem przekonał miał rację.

Na godzinę przed ich wyjściem do siedziby F&D przyjechał Sosnowski.

- Marek w firmie jest doktorek – usłyszeli wraz z Ulą słowa wymawiane przez Violettę.

- Miałem złe przeczucia, abyś tu przyjeżdżała wraz ze mną - mówił prezes, ale już zastanawiał się co zrobić.

- Dobra dziewczyny. Ja tu zostaję, a wy idźcie do Sebastiana, ale tak żeby nikt was nie zauważył – zrobiły tak jak im kazał.

- Viola ty wróć do siebie – mówiła Ula.

- Ale nie chcesz abym ci dotrzymała towarzystwa? - mówiła piskliwym głosikiem sekretarka.

- Viola wszystko musi wyglądać normalnie – wyjaśniła jej Cieplak. Violetta już nie mówiąc nic wróciła na swoje stanowisko pracy i chwilę później usłyszała za swoimi plecami.

- Cześć Viola – ta odwróciła się przybierając na twarz zdziwiony wyraz twarzy i rzekła.

- O Piotr. Co ty robisz? Nie miałeś wraz z Ulką być teraz w Bostonie? - zadała kilka krótkich pytań.

- Mieliśmy, ale trochę się posprzeczaliśmy przed wylotem, a później jakoś tak wyszło… zresztą nie ważne. Jest może Marek? Mam do niego sprawę.

- Jest, ale nie wiem czy będzie mógł cię przyjąć. Poczekaj zapytam – odparła kobieta.

Po chwili już obaj panowie byli w gabinecie prezesa.

- Widzę, że już nie robisz za podnóżek – Sosnowski oczywiście nie mógł sobie darować docinki w stronę Marka. Ale ten nic nie robiąc sobie z jego głupiej gadaniny zapytał.

- Czego tu chcesz?

- Przyszedłem zobaczyć się z moją dziewczyną.

- A to ciekawe, bo z tego co wiem mieliście być razem w Bostonie. Co to problemy w raju? - odgryzł mu się Dobrzański.

- Nie twój interes – odpowiedział mu doktorek.

- No ale przepraszam cię bardzo, przychodzisz do mojej firmy szukać swojej dziewczyny. To ty nawet nie wiesz gdzie pracuje twoja ukochana. Dobry jesteś, gdyby Ula była moją dziewczyną to z całą pewnością bym wiedział co się z nią dzieje – dodał z ironicznym uśmiechem na twarzy.

- Ale nie jest i nigdy nie będzie – wysyczał Piotr.

- Wiesz co opuść już ten gabinet, mam dość swojej roboty – rzekł Marek wskazując kierunek drzwi.

Sosnowski wściekły jak rozjuszony byk nie zamierzał jednak odpuścić i czując podświadomie, że Dobrzański może coś wiedzieć postanowił na niego poczekać przed firmą.

- Dzień dobry panu, nazywam się Marek Dobrzański i byliśmy umówieni na godzinę trzynastą w restauracji „Książęca”, lecz z pewnych powodów jestem zmuszony zmienić miejsce spotkania.

- Dzień dobry panu, Oskar Dziuk prywatny detektyw. Właśnie miałem wychodzić. Proszę w takim razie podać nowy adres.

- Będę na pana czekał na ulicy Lwowskiej 19 piąte piętro – podał detektywowi nowy adres.

Detektyw zjawił się na miejscu w niespełna pół godziny później. Marek wraz z Ulą opowiedzieli mu o wszystkim. Pokazali zdjęcia Sosnowskiego oraz te które zrobił Marek dzień wcześniej. Pod koniec rozmowy obaj panowie podeszli do okna, a Marek wskazał detektywowi samochód. Ten tylko skinął głową na potwierdzenie przyjęcia do wiadomości czyj to pojazd.

- Będę państwa informował na bieżąco o postępach pracy – rzekł na koniec Dziuk.

- Na miejscu będę tylko ja. Chcę ukryć Ulę przed tym typem – padło z ust Dobrzańskiego. Detektyw nie widział problemu, nawet poparł ten pomysł.

- Sebastian możesz przyjść do mnie? - prosił Marek przyjaciela.

Ten kilka minut później siedział już na fotelu i słuchał co ma mu do przekazania przyjaciel.

- Potrzebujemy twojej pomocy. Ja z firmy wyjdę pierwszy i pojadę do siebie, mam nadzieję iż ten kretyn pojedzie za mną….

- Jak to pojedzie za tobą? - dziwił się kadrowy.

- Spójrz tam – powiedział prezes i wskazał kierunek. Teraz już wszystko było jasne – więc tak jak mówiłem ja wyjadę pierwszy, a ty wraz z Ulą jakiś kwadrans później, ale proszę cię abyś zawiózł ją do moich rodziców, oni wiedzą o tym – wyjaśnił wszystko Marek.

CDN...

ROZBITKOWIE część VIII

Mimo wcześniejszych planów jakie miał w związku z dzisiejszym spotkaniem postanowił najpierw załatwić sprawę prześladowcy. Nie zastanawiając się objął przerażoną Ulę i poprowadził do samochodu.

- Wsiadaj Ula, pojedziemy teraz na komisariat – rzekł otwierając jej drzwi od samochodu i chwilę później już kierował się w stronę komendy policji.

Będąc już na miejscu udali się do pokoju gdzie byli funkcjonariusze prowadzący sprawę Uli i tuż po wejściu do środka Markowi puściły nerwy.

- Do jasnej cholery, czy wy w ogóle coś robicie w tej sprawie. Ula wciąż otrzymuje pogróżki od tego psychopaty – mówił podniesionym głosem.

- Spokojnie panie Dobrzański, mamy wszystko pod kontrolą – padło z ust jednego z policjantów.

- Tak? A to ciekawe co mówicie. Ula jakiś czas temu zmieniła numer telefonu, a on jakimś cudem zdobył jej numer i dzisiaj zdążył przysłać jej dwie wiadomości. O podrzucanych ciągle listach nie wspomnę – mówił – Ula pokaż te smsy – zwrócił się do kobiety.

Ula wyjęła telefon z torebki i po otworzeniu foldera z wirtualną kopertą pokazała je funkcjonariuszom. Powiedziała również o listach, które wciąż dostawała.

- Proszę państwa robimy co w naszej mocy – usłyszeli.

- Jakoś tego nie widać – wysyczał przez zaciśnięte zęby Marek – mówiłem wam, że to Sosnowski stoi za tym wszystkim. Wiem również, że ten dupek przebywał w ostatnim czasie pod domem pana Cieplaka – mówił zdenerwowany Marek.

Ula wciąż milczała. Była przerażona bezczynnością policji. I ona tak jak Dobrzański uważała, że to Piotr Sosnowski stoi za tymi wszystkimi listami, wiadomościami. Jedynie czego nie wiedzieli to, że doktorek nie działa sam.

- Proszę państwa, nie mamy dostatecznych dowodów, że to działanie pana Sosnowskiego – tłumaczyli policjanci.

- Chyba żartujecie – oburzył się Dobrzański – czy to co macie dotychczas nie jest wystarczające? Co się musi jeszcze stać? - mówił ze wściekłością w głosie.

- Chodź Ula wychodzimy stąd – rzekł do niej, a w głowie zrodził mu się pewien plan. Ale nad jego wprowadzeniem miał zająć się następnego dnia. Teraz postanowił oderwać chociaż na chwilę jej myśli od tego wszystkiego i zrealizować co na dziś miał zaplanowane.

Opuścili komisariat, wsiedli do samochodu i po chwili jechali w tylko Markowi znanym kierunku.

- Gdzie my jedziemy? - zapytała Cieplak.

- Niespodzianka – usłyszała już teraz łagodny, ciepły, przepełniony miłością głos Marka.

Kilkanaście minut później nieco spóźnieni podjechali pod restauracje „Moskwa”.

- Marek, my tu już byliśmy… - zaczęła, ale nie dał jej dokończyć.

- Tak masz rację, byliśmy tu na naszej pierwszej nieoficjalnej randce. A teraz jesteśmy na jakże prawdziwej i przede wszystkim oficjalnej, takiej jaka powinna być już wówczas gdybym tylko nie był takim podłym draniem – mówił ze skruchą w głosie.

- Nie mówmy już o tym co było. Straciliśmy już i tak dużo czasu, na to co nie potrzebne. Przez dwa lata nie potrafiliśmy dotrzeć do siebie. Oboje byliśmy jak dwoje rozbitków nie mogących dotrzeć do właściwej przystani – mówiła patrząc mu prosto w oczy.

A on tonął w tych jej błękitach i nie mógł uwierzyć, że wreszcie udało mu się odzyskać jej miłość. Był tego pewien. Przyciągnął ją do siebie i tuląc w swych ramionach szepnął jej.

- Kocham cię Ula i nigdy nie przestałem.

- Ja też bardzo cię kocham Marek.

Stali tak jakąś chwilę objęci i niesamowicie szczęśliwi. I czuli tak jak mówiła Ula, że udało im się dotrzeć do tej samej przystani. Ale czy dane im będzie żyć spokojnie i szczęśliwie już do końca swoich dni? W tym momencie nie zastanawiali się nad tym, bo liczyło się co tu i teraz.

W końcu oderwali się od siebie i udali w stronę wejścia do restauracji. Resztę wieczoru starali się spędzić nie myśląc o problemach. Zjedli zamówione potrawy, później wrócili jeszcze nad Wisłę, gdzie usiedli na zwalonym pniu i objęci wpatrywali się w płynącą spokojnym nurtem rzekę. Ula wreszcie nieco się wyciszyła. Wiele wyjaśnień padło od każdego z nich. Lecz mimo to Marek cały czas myślał co zrobić, aby uchronić Ulę przed Sosnowskim. Nadszedł czas aby wracać.

- Odwieziesz mnie do domu? - zapytała Ula.

- Ula, a może… - zawahał się czy powinien jej to proponować, w końcu postanowił zaryzykować – pojechalibyśmy do mnie na Sienną – widząc jej spojrzenie pospieszył z wyjaśnieniami – boję się o ciebie. A on zdaje się być nieobliczalny. Proponuję ci moje mieszkanie, bo tam nie będzie cię szukał.

Ula przez krótką chwilę zastanawiała się nad tym co mówił Dobrzański, by w końcu zgodzić się. On cieszył się, że nie oponowała i będzie miał ją blisko. Faktem było, że nie liczył na nic więcej i nawet nie miał zamiaru na nią naciskać. Jedynie czego pragnął to żeby ona poczuła się bezpieczna.

- I co namyśliłeś się? - pytał Sosnowski.

- Zrobię to, ale stawka będzie większa niż to co jesteś mi winien – odparł z chytrym uśmieszkiem na ustach Dąbrowski.

- To znaczy ile? - dopytywał doktorek.

- Drugie tyle – usłyszał.

Sosnowski spojrzał złowrogo na Dąbrowskiego, ale i zastanawiał się czy nie dać mu tej kwoty. Ale w jego chorej głowie zaświtał pewien pomysł.

- Dobra, dostaniesz tyle ile chcesz – zgodził się – ale kasa dopiero jak wszystko się uda – zastrzegł.

Byli już na Siennej, gdy Ula dostała kolejną wiadomość.

„Po pracy Cię nie spotkałem, w domu też Cię nie ma. Ale nie myśl, że się przede mną ukryjesz. Znajdę Cię, choćbym miał wykopać nawet spod ziemi”

Czytała wiadomość, a jej przerażenie rosło. Pokazała ją Markowi, w nim aż zagotowała się krew.

- Ula myślę, że powinnaś wziąć urlop i wyjechać - mówił Marek.

- Ale ja już tak zrobiłam i wyjechałam do Rysiowa lecz to nic nie dało – mówiła Ula – w dodatku nie mam na tyle urlopu, a i kierownik nie będzie z tego zadowolony, co może skutkować nawet zwolnieniem mnie z pracy.

- To nie jest problem, bo zawsze możesz wrócić do firmy – zaproponował jej.

- Muszę to wszystko przemyśleć – odpowiedziała mu.

- Dobrze nie będę naciskał, ale proszę przemyśl to – odparł.

Tego wieczoru nie rozmawiali więcej o tym, każde z osobna wzięło prysznic i poszli spać.

Ula następnego dnia pojechała do swojej pracy, a Marek do swojej. Ona przez pół nocy nie zmrużyła oka rozmyślając nad propozycją Marka. Jadąc do pracy już miała ułożony plan. Marek chciał ją podwieźć i dopiero jechać do swojej pracy.

- Marek nie ma sensu. Dam sobie radę – odpowiedziała.

Pożegnali się więc przed jego samochodem. Umówili się, że Marek przyjedzie po pracy aby ją odebrać.

Wysiadł na piątym piętrze swojej firmy. Tuż przed swoim biurem natknął się na kadrowego oraz Violettę. Ci na widok prezesa natychmiast zasypali go gradem pytań typu.

- Jak było? Pogodziliście się? - pytali na przemian, a nawet jedno przez drugiego.

- Spokojnie – próbował ostudzić ich emocje prezes – ale tak pogodziliśmy się – dodał po chwili.

- To świetna wiadomość – odezwała się Violetta.

- Ale ty stary chyba nie do końca się z tego cieszysz – mówił Olszański bacznie przyglądając się przyjacielowi.

- Ależ oczywiście, że się cieszę – mówił Dobrzański, lecz kadrowy nie był tego tak całkiem pewien.

- Jakoś nie wyglądasz.

- Wczoraj ten palant znowu dał o sobie jej znać. Wysłał jej wiadomości. A ta durna policja nic nie robi – mówił zdenerwowany.

- Ale jak to wysłał wiadomość, przecież Ulka zmieniła numer telefonu? - stwierdziła Violetta.

- Ale on w jakiś sposób go zdobył – oznajmił Marek.

Przez krótką chwilę cała trójka milczała zastanawiając się nad zaistniałą sytuacją.

- Wiem – niemal krzyknęła Kubasińska i zaczęła tłumaczyć o co jej chodzi – skoro policja nie ma wystarczających dowodów na doktorka to musimy sami je zdobyć – mówiła dumna ze swego pomysłu.

- Ale jak niby mamy to zrobić? - zapytał jej narzeczony.

- Viola co mamy go śledzić? - dodał prezes.

- Właśnie śledzić, ale to nie my będziemy to robić – mówiła i pospieszyła z wyjaśnieniami widząc dwie pary oczu wpatrujące się nią z niemym pytaniem – trzeba chłopaki wynająć detektywa.

Spojrzeli na nią oboje, gdy nagle Marek podszedł do niej i patrząc jej prosto w oczy rzekł.

- Viola jesteś genialna.

Po wyjściu przyjaciół z gabinetu włączył komputer i zaczął przeglądać oferty biur detektywistycznych. Wiedział, że musi wybrać najlepsze biuro, takie które w szybki sposób zdobędzie dowody na doktorka. A Ula w końcu będzie bezpieczna.

Na następny dzień był umówiony w Agencji Detektywistycznej Ex Facto. Chciał tam pojechać wraz z Ulą.

Kilkanaście minut po siedemnastej, gdy podjeżdżał pod firmę Uli zauważył coś dziwnego. W pobliżu wejścia stał samochód dobrze znany Markowi, a w jego pobliżu stało dwóch mężczyzn. Jednym z całą pewnością był Sosnowski, drugiego nie umiał rozpoznać. Ten stał odwrócony tyłem do prezesa, ubrany w ciemną kurtkę i miał naciągnięty na głowę kaptur.

Dobrzański wyciągnął telefon i próbował dodzwonić się do Cieplak, ale jej telefon milczał.

CDN...

ROZBITKOWIE część VII

„Ula

Przepraszam, że w takiej formie, ale inaczej nie mogę. Chciałem Cię bardzo przeprosić kolejny już raz. Powiedzieć jak strasznie żałuję tego, że nie umiałem docenić tego co miałem – mianowicie Twojej Miłości.

Gdybyś tylko pozwoliła mi wszystko wyjaśnić. To powiedziałbym jakim byłem sukinsynem, i że strasznie żałuję. A na koniec jak bardzo Cię Kocham Ula.

Proszę przemyśl to i jeśli będziesz gotowa zadzwoń albo napisz. Będę czekał tak jak dotychczas.

Twój na zawsze Marek”

Siedziała i przez chwilę zastanawiała się co zrobić. Rozum ostrzegał, a serce wyrywało się do tego jedynego. Tego którego kochało nieprzerwanie od tak dawna. 

 

Tak samo kilkanaście ulic dalej od wczoraj niecierpliwie na jakikolwiek znak, że przeczytała jego wiadomość siedział Marek. W pewnym momencie nawet chciał zadzwonić, ale uznał to za nachalne zachowanie z jego strony. Cieszył się, że zna jej numer i ma możliwość próbowania skontaktowania z nią. Ale również obawiał się o jej bezpieczeństwo, wciąż nie zamknęli Sosnowskiego. A Marek był w stu procentach pewny, że to doktorek, zwłaszcza iż podczas spotkania z Sebastianem ten opowiedział mu co usłyszał od małej Beti.

- Marek, przecież nikt normalny nie wystaje pod czyimś domem – skończył swój wywód Olszański, gdy siedzieli po rozegranej partyjce gry w tenisa.

- Też tak myślę – powiedział Dobrzański – nawet gdy byłem na komendzie to im mówiłem o tym dupku – dodał – obawiam się co on może jeszcze wymyślić.

- Pan Józef mówił, że to nękanie zaczęło się krótko po tym jak doktorek przyznał się do swoich planów związanych z Ulą i wyjazdem do Stanów – mówił kadrowy.

Te wszystkie informacje tylko jeszcze bardziej potęgowały w prezesie większy niepokój. A jej milczenie też nie pomagało. Sam już nie wiedział co ma ze sobą począć, miał problem nawet w skupieniu się na pracy.

- Viola możesz do mnie przyjść – rzekł do słuchawki i kilka chwil później jego sekretarka stała przed nim.

- Viola mam do Ciebie prośbę – mówił do kobiety, gdy usłyszał dźwięk przychodzącej wiadomości – przepraszam cię, ale muszę sprawdzić – powiedział jednocześnie spoglądając na wyświetlacz swojego telefonu, a jego twarz rozpromieniła się w mgnieniu oka.

- To co to za prośba – dopytywała blondynka.

- Już nie ważne – odpowiedział kobiecie.

Violetta nie pytając o nic więcej opuściła jego gabinet i mając pewność co do autora wiadomości niemalże biegiem ruszyła w kierunku gabinetu swojego narzeczonego. Wiedziała od Sebastiana, że Marek próbował skontaktować się z Ulą. Cieszyła się z tego, że Marek wreszcie może odzyska pannę Cieplak. Cieszyła się również, że jej plan pogodzenia prezesa z Olszańskim się powiódł. Nawet uważała to za swój osobisty sukces. Ale czy nie miała do tego prawa? 

Usiadł na fotelu i drżącą dłonią otwierał wiadomość na smartfonie.

„ Marek

Jeśli Twoja propozycja spotkania nadal jest aktualna to możemy się spotkać. Jutro nad Wisłą o tej samej porze co pisałeś w swoim liście do mnie.

Ula”

Na odpowiedź nie musiała długo czekać. Sygnał nadejścia wiadomości usłyszała raptem kilka minut później.

„Ula

Spotkanie jak najbardziej aktualne. Będę na pewno.

Twój na zawsze

Marek”

Odczytała wiadomość i uśmiechnęła się do siebie samej, a jej serce nabrało jakiegoś dziwnego tępa. I mimo iż obawiała się, że ten prześladowca może stać się jeszcze bardziej nieobliczalny nie chciała dłużej czekać, ale miała wrażenie, że teraz jej życie będzie szczęśliwsze.

Następnego dnia każde z nich nie potrafiło usiedzieć oraz niecierpliwie wyczekiwało umówionej godziny spotkania.

- Viola ja wychodzę i nie będzie mnie już do końca dnia – poinformował sekretarkę kilka minut po trzynastej i opuścił firmę.

Podjechał najpierw pod restaurację „Moskwa” powinien to zrobić już wczoraj, ale był tak pochłonięty tym co jej powie i samym spotkaniem, że zupełnie zapomniał o tym. Kiedy rano wstał przez chwilę zastanawiał się, gdzie mógłby zabrać Ulę aby uczcić ten dzień. Czuł, a nawet był pewny, że od dziś jego życie zmieni się o całe trzysta sześćdziesiąt stopni. Zastanawiał się nad dwoma lokalami aż w końcu wpadł na pomysł o „Moskwie”. To tam byli na swojej pierwszej nieoficjalnej randce. Dobrzański uznał, że to będzie najlepsze miejsce na kolację. Podjechał pod lokal, wszedł do środka. Po krótkiej rozmowie z pracownikiem restauracji zamówił na godzinę siedemnastą stolik, następnym punktem była kwiaciarnia gdzie kupił ogromny bukiet z czerwonych róż i już bez żadnego problemu dotarł w umówione miejsce. Był tam prawie godzinę przed czasem, usiadł na kamieniu trzymając w ręku torebkę z krówkami. Czas dłużył mu się niemiłosiernie, miał wrażenie jakby minuty były godzinami.

- No wreszcie jesteś. Ile można czekać? - odezwał się jeden z mężczyzn.

- Czekałem jak wszyscy wyjdą z domu i mam to czego chciałeś, doktorku – odburknął mu Dąbrowski.

- Dawaj – wysyczał przez zęby Sosnowski.

- Najpierw kasa – odburknął Bartek.

Sosnowski wyciągnął z wewnętrznej kieszeni marynarki kopertę z odliczoną kwotą. Dąbrowski odebrał ją z rąk tego pierwszego i przeliczył.

- Ale to tylko połowa kwoty – wysyczał przez zęby.

- Reszta będzie jak zrobisz jeszcze coś – z szyderczym uśmiechem na twarzy rzekł Sosnowski.

- Ty chyba żartujesz. Mowa była tylko o zdobyciu jej numeru telefonu – odburknął Dąbrowski.

- Ale sytuacja się zmieniła – rzekł Piotr.

- Mianowicie? - dopytywał ten drugi.

- Pomożesz mi ją uprowadzić.

- Co? - dopytywał Dąbrowski, bo miał wrażenie jakby jego słuch płatał mu figla.

- Dobrze słyszysz – usłyszał w odpowiedzi.

- Muszę się zastanowić – odparł.

- Masz czas do jutra – padło ze strony lekarza.

- A co ci tak śpieszno? - zainteresował się Dąbrowski.

- A to już chyba nie twoja sprawa – odburknął mu Sosnowski.

Wyszła z pracy mając uśmiech na twarzy. Od miejsca, w którym pracowała nad Wisłę miała zaledwie kwadrans spacerkiem. Będąc już prawie na miejscu jej dobry humor rozpłynął się jak bańka mydlana.

„Jak widzisz, ja nie rzucam słów na wiatr. Przede mną się nie ukryjesz i nie uciekniesz.”

Już miała zawrócić, gdy zauważyła Marka a on ją. Na twarz przybrała uśmiech i podeszła do niego.

- Dzień dobry – powiedzieli jednocześnie.

- Proszę to dla ciebie – dał Uli to co trzymał w rękach.

- Krówki – rzekła Ula z radością w głosie – dziękuję Ci.

- Ula...- zaczął Dobrzański i nagle zdał sobie sprawę, że to wszystko co chciał jej powiedzieć nagle uleciało – chciałem ci tyle powiedzieć, układałem to sobie w głowie przez ten cały czas - Chciał zacząć wyjaśniać, ale coś mu nie pasowało, Ula wcale nie wyglądała jakby cieszyła się z tego spotkania – Ula miałem wrażenie, że chciałaś tego spotkania – powiedział.

- Bo tak jest – usłyszał w odpowiedzi.

- Ale? - nie odpuszczał, widział, że coś jest nie tak i w obecnej sytuacji nie ważne było jego wyznanie lecz co się stało.

- Nic takiego – próbowała brzmieć wiarygodnie.

- Ula znam cię i wiem, że coś się stało. Proszę powiedz może uda mi się ci pomóc. Wiem od twojego taty, ale i od policji o kimś kto cię prześladuje – mówił spokojnym, pełnym troski głosem.

- Masz rację ktoś mnie nęka, a policja podejrzewa Piotra – mówiła, gdy nagle przyjście kolejnej wiadomości jej przerwało.

„Dzisiaj cię nie spotkałem, ale nic straconego”

Stała z przerażeniem w oczach. Marek wyciągnął dłoń w jej kierunku.

- Co się stało Ula? - dopytywał.

Ona tak jakby wyczytała jego intencje, pokazała telefon i ostatnie dwie wiadomości.

- Spokojnie kochanie – użył tego określenia nawet nie zastanawiając się jak ona zareaguje – nie zostawię cię z tym samej. Oboje przez to przejdziemy – mówił tuląc ją do siebie.

A ona poczuła się nagle bezpieczna. Miała wrażenie jakby ktoś. Nie słowo „ktoś” było nie adekwatne do tego”. Tym kimś był przecież Marek. Jakby to Marek zdjął z jej pleców ogromny ciężar. I mimo obawy co dalej, była spokojniejsza.

CDN...

ROZBITKOWIE część VI

- O co chodzi? - odezwał się Dobrzański.

- Chciałem porozmawiać – odparł z niepewnością w głosie kadrowy.

- Proszę siadaj i mów o co chodzi – odpowiedział mu Marek wskazując na fotel stojący tuż przy drzwiach, a sam oparł się biurko.

- Chodzi mi o… Ulę – usłyszał w odpowiedzi.

Prezes natychmiast spiął się i wzrokiem mówiącym, że jest gotowy nawet zabić spojrzał na Sebastiana.

- Spokojnie – rzekł ten drugi – Zacznę od początku i chciałbym cię przeprosić, za to co mówiłem o tobie i Uli. Nie miałem prawa ani tym bardziej racji. Ale musiało upłynąć trochę czasu zanim to zrozumiałem – mówił spokojnie Olszański, a Marek stał oparty o biurko i słuchał co ma do powiedzenia jego do niedawna najlepszy przyjaciel.

- A cóż takiego się stało, że zmieniłeś zdanie? - pytał nieco ironicznie młody Dobrzański.

- Długo nie mogłem albo i nie chciałem dopuścić myśli, że ty możesz tak mocno kochać. Przecież znam się od tak dawna i nie pamiętam abyś tak kochał kiedykolwiek. Od kiedy to Ula odeszła z firmy nie można z tobą normalnie porozmawiać, bo zaraz unosisz się gniewem. A na każdą wzmiankę o Uli miałem wrażenie, że stałeś się jeszcze bardziej przewrażliwiony – mówił, a raczej silił się na wytłumaczenie własnej głupoty.

- I co tak nagle zmieniłeś zdanie? - zadrwił z niego Marek.

- No…. Nie tak nagle. Dopiero po kolejnej już kłótni z Violką i tym co zrobiła dotarło do mnie co ty czujesz nie wiedząc nic o Uli.

Dobrzański przez chwilę mierzył Olszańskiego wzrokiem pełnym zdziwienia i zastanawiał się czy oby jego słuch nie płatał mu jakiegoś figla. Po chwili przerwał tę panującą ciszę.

- A co takiego zrobiła twoja narzeczona?

- Po tym jak ostatnio nie doszliśmy do porozumienia, wróciła z pracy spakowała kilka swoich rzeczy i bez słowa wyjaśnienia wyszła z domu. Przez kilka godzin próbowałem do niej dzwonić, wysyłałem SMS-y, a ona je ignorowała. Dopiero po jakimś czasie dowiedziałem się, że jest u koleżanki, a od następnego dnia była u rodziców w Pomiechówku. Lecz o tym miałem dowiedzieć się dopiero po przyjściu do firmy i wtedy jak grom z jasnego nieba zrozumiałem twoje zachowanie.

Ja wariowałem, gdy tylko nie widziałem Violki przez kilkadziesiąt godzin, ale doskonale wiedziałem gdzie jest i mogłem do niej pojechać. A ty nie masz pojęcia, gdzie jest kobieta bliska twemu sercu i nie masz pojęcia co się z nią dzieje – powiedział Olszański.

Marek słuchał tego co mówi jego dawny przyjaciel i nie mógł uwierzyć własnym uszom.

- Chyba powinienem podziękować Violi – pomyślał sobie Dobrzański. Bo gdyby nie ta jego nieco wciąż roztrzepana sekretarka, to Olszański nadal niczego by nie zrozumiał.

- Dlatego też w ramach przeprosin mam coś, co być może pozwoli ci odnaleźć Ulę – powiedział Olszański. Marek przyglądał się jak kadrowy z wewnętrznej kieszeni marynarki wyjmuję jakąś kartkę na, której widnieje jakiś ciąg dziewięciu cyfr i podaje mu ją tłumacząc jednocześnie.

- To numer telefonu do niej – widząc zdziwienie wymalowane na twarzy prezesa szybko dodał – byliśmy w Rysiowie z Violettą i rozmawialiśmy z jej tatą i to od niego ten numer. A Beatka mówiła, że Ula mieszka gdzieś w Warszawie – Marek niby słuchał tego co mówi Sebastian, ale w duchu już myślał co jej powie gdy tylko uda mu się z nią skontaktować. Czekał tyle czasu, aby mieć możliwość skontaktowania się z nią oraz móc wszystko wyjaśnić i prosić o danie kolejnej szansy.

Znowu zapanowała kompletna cisza, którą przerwał Sebastian.

- To ja idę do siebie – wstał z fotela i skierował się w stronę drzwi, będąc już niemalże w progu zatrzymały go słowa Marka.

- Seba, chciałem cię również przeprosić za moje zachowanie.

Olszański odwrócił się w kierunku Marka, spojrzał na niego i odparł.

- W porządku nie było tematu. Ja również nie byłem w porządku.

- To co przyjaciele? - padło z ust Dobrzańskiego.

- Przyjaciele – odparł bez zastanowienia ten drugi.

Na koniec obaj panowie postanowili umówić się na partyjkę tenisa zaraz po pracy.

- Co mówi pani nazwisko Bartłomiej Dąbrowski?

- To mój sąsiad i kiedyś byliśmy parą. Ale to było kilka lat temu. A czemu państwo pytacie o niego?

- Bo mamy pewne podejrzenia, które w tej chwili są weryfikowane – usłyszała w odpowiedzi. Ta informacja nieco ją zaniepokoiła. Znała Dąbrowskiego i wiedziała, że jest nieobliczalny. Lecz z drugiej strony nie była przekonana co do tego, że to może być on.

- Lecz nie sądzę aby to Bartek stał za tym, on jedynie czego zawsze ode mnie chciał to pieniądze i o miłości nie było mowy – podzieliła się swoimi przekonaniami co do sprawcy.

Wychodząc z komendy z torebki wyjęła telefon aby włączyć dźwięk połączeń, który wyłączyła podczas rozmowy z funkcjonariuszami. Na wyświetlaczu ujrzała kilka nieodebranych połączeń z trzema nieznanymi oraz jeden od ojca i dwa od Ali. Postanowiła w pierwszej kolejności zadzwonić do ojca lecz ta rozmowa tylko wytrąciła ją z równowagi. Ojciec opowiedział jej o wizycie Marka oraz Violetty i Sebastiana, ale i że widziano pod ich domem Sosnowskiego. Z następnej rozmowy wiedziała, że dwie osoby z Febo&Dobrzański wypytuje o nią, oraz że była tam policja i rozmawiała z Markiem. Na te nieznane jak się jej wydawało numery nie miała zamiaru oddzwaniać obawiając się, że to jej prześladowca dzwonił.

- I co zdobyłeś ten jej numer? - pytał jeden drugiego.

- Jeszcze nie – odparł drugi.

- Za co ja ci płacę? Nawet tak prostej rzeczy jak numer telefonu nie potrafisz załatwić! - mówił podniesionym głosem jeden z mężczyzn.

- To nie takie proste. Matka mówi, że stary Cieplak zasłania się jej dobrem – próbował się bronić Bartek Dąbrowski.

- A ty nie możesz zagadać do kogoś z jej rodziny? W końcu byłeś jej chłopakiem – grzmiał ten pierwszy.

- Prędzej mnie przegonią niż zechcę rozmawiać – odpowiedział swojemu rozmówcy.

- Dobra. Idź już, muszę wziąć się do pracy. A jeszcze to, masz zawieź jej pod drzwi – dał Bartkowi białą kopertę.

„ Myślisz, że jak zmieniłaś numer telefonu to coś to zmieni? Wcześniej czy później go zdobędę. Tak jak i Ciebie Nie ukryjesz się przede mną ani swoim przeznaczeniem”

Wróciła do siebie i zajęła zaległą pracą, gdy usłyszała dźwięk przychodzącej wiadomości. Z samego początku zignorowała ten fakt, ale coś mówiło aby jednak przeczytać jej treść.

- Najpierw skończę to co zaczęłam, a później odczytam wiadomość – mówiła do siebie samej.

Właśnie miała chwytać za telefon, gdy ktoś zadzwonił do drzwi. Podeszła i po upewnieniu się kto wpuściła gościa do środka.

- Ula posłuchaj, była w ostatnim czasie policja w firmie i wypytywali o ciebie Marka – zaczęła Ala.

- Tak wiem – odparła niby bez emocji w głosie Ula, a bynajmniej starała się aby tak to zabrzmiało.

- Wypytywał się mnie o ciebie, ale i nie tylko on, bo i Violka z Olszańskim – mówiła starsza kobieta.

- Nic im nie mówiłaś? – dopytywała z przerażeniem w oczach młodsza z kobiet.

- Nie, nie mówiłam. Lecz z tego co zauważyłam to cała trójka się o ciebie martwi, zwłaszcza Marek – wyjaśniła jej Ala.

Po tym zapadło milczenie, które przerwała Alicja.

- Wiesz co Ula? Ja myślę, że Marek naprawdę się zmienił i chyba rzeczywiście bardzo cię kocha. Wiem, że był u twojego taty po tym jak była u niego policja, a Józef mu wszystko opowiedział, co ponoć bardzo go zaniepokoiło. A w obecnej sytuacji dobrze by było żebyś miała tu kogoś.

Kilka dni wcześniej dopytywał się też o ciebie Sebastian również Kubasińska wiem, że pytała się dziewczyn – mówiła do Uli, i korzystając z faktu, że Cieplak wciąż milczy kontynuowała dalej – może oni rzeczywiście zrozumieli swój błąd i teraz już by tak nie postąpili. Marek przecież nawet przestał odzywać się z Sebastianem, ale o tym przecież wiesz, bo ci opowiadałam. Violka również bardzo się zmieniła. A Marek najbardziej.

- Alu lecz w obecnej sytuacji to obawiam się, czy nawiązanie kontaktu z kimkolwiek a zwłaszcza z Markiem będzie rozsądnie – próbowała chociaż bardzo nieudolnie przekonać przyjaciółkę o nietrafności tego pomysłu.

W duchu jednak popierała słowa kobiety. Wiedziała, że czułaby się bezpieczniejsza, lecz z drugiej strony każdy potencjalny mężczyzna u jej boku mógłby rozzłościć prześladowcę.

Było już późno, gdy obie kobiety się żegnały.

- Ula proszę przemyśl co ci powiedziałam – mówiła jeszcze na koniec Alicja.

- Zastanowię się, obiecuję – odparła jej Ula.

W tracie otwierania drzwi na podłogę upadła koperta, którą podniosła Ula i prosząc Alicję aby jeszcze chwilę została drżącymi dłońmi otwarła ją i przeczytała na głos treść listu. Po czym zadzwoniła na policję z informacją o otrzymanej przesyłce oraz iż następnego dnia z samego rana ją przywiezie.

Alicja chciała zostać na noc u Uli, ale ta mówiła, że to nie ma sensu i da sobie radę.

Przez wizytę i ten list całkiem zapomniała o telefonie i tej nieodczytanej wiadomości. Było już późno, a ona musiała wcześniej wstać, by jeszcze przed pracą pojawić się na komendzie.

Była w pracy co pozwalało jej chociaż na chwilę zapomnieć o nękającej ją osobie, w porze lunchu udała się do pobliskiej niewielkiej knajpki i czekając na przyniesienie zamówionego obiadu przypomniała sobie o nieprzeczytanej wiadomości. Wyjęła telefon z torebki i już zagłębiała się w jej treści, a jej wyraz twarzy zmieniał się jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki.

CDN….