UDZIAŁY część IX

 Paulina wyjechała i wreszcie mogli wszyscy odetchnąć. Ale czy na pewno? W jakimś sensie tak, bo każdy miał już serdecznie dość jej wyniosłości, robienia z siebie udzielnej księżnej, wiecznego zadzierania nosa. I nikomu nawet przez myśl nie przeszło, że ten wyjazd był tylko ciszą przed burzą. 

- Coś ty synku taki markotny? - dopytywała matka jednego razu kiedy był u rodziców na obiedzie. 

- A nie wiem, tak jakoś po prostu nie mam humoru - odparł. Helena tak jakby wyczuwała, że jej jedynak potrzebuje się wygadać. Jednak nie zamierzała na siłę wyciągać z niego cokolwiek. Znała swojego syna na tyle aby wiedzieć, że on sam musi chcieć zacząć. Ale kiedy zostali sami, bo  Krzysztof postanowił położyć się na trochę, ta nie wytrzymała i zapytała. 

- Marek co jest? Widzę, że coś się dzieje. Czyżby ten wyjazd Pauliny tak na ciebie działał? 

- Nie chodzi o Paulinę ani nawet o samą firmę. Lecz o zupełnie coś innego - mówił. 

- Powiedz o co, to może będę mogła jakoś ci pomóc - padło z ust matki. Siedział w fotelu i bawił się obracając w rękach szklaneczkę whisky zastanawiał się od czego zacząć. Było to dość dziwne, że dorosły facet ma zacząć zwierzać się własnej matce. Kiedyś umówił by się na pogawędkę z Sebastianem. Poszli by gdzieś do klubu i przy piwie opowiedziałby co swoich sprawach. Ale od tego dnia kiedy pokłócili się o jego asystentkę przestali ze sobą rozmawiać o prywatnym życiu. Obaj byli na siebie obrażeni. I po części każdy miał swój powód do takiego zachowania. 

- O Ulę - odpowiedział. 

- O Ulę? - powtórzyła Helena - a co z nią? Coś się stało? - zasypała go serią kilku pytań. 

- Raczej nic się nie stało - odparł, a widząc pytającą minę matki nagle poczuł, że wezbrała się w nim ogromna fala opowiedzenia swojej rodzicielce o wszystkim. Począwszy o jej pierwszej pomocy kiedy to stał się prezesem. Aż dotarł do tej ostatniej - mamo ona wzięła kolejny kredyt aby pomóc firmie a przede wszystkim mi - pani Dobrzańska siedziała i nie przeszkadzała mu, ale na jej twarzy malowało się zaskoczenie z przerażeniem. 

- Nie powinieneś go przyjmować a nawet zgadzać się na coś takiego synku. 

- Wiem mamo. Miałem nawet plan skąd wziąć te pieniądze aby uratować ten cały interes z reprezentacją. Ale dzięki Paulinie nic z tego  nie wyszło. Chciałem zastawić dom w tym celu, lecz jej zachowanie sprawiło, że cena była bardzo niska. Wówczas przyjąłem pomoc Uli. 

- A co synku jak nie będziesz mógł spłacić tych kredytów? 

- Dlatego też postanowiłem dać jej weksel na moje udziały - odpowiedział zgodnie z prawdą. 

- Co takiego? - zszokowała Helenę ta odpowiedź. Jednak zamiast wyjaśnień ze strony syna usłyszała za plecami głos swojego męża. 

- Helenko ja sam bym tak postąpił w tej sytuacji. 

- Ale...- chciała coś jeszcze powiedzieć jednak Krzysztof wszedł w słowo swojej żonie. 

- Kochanie, wiem co chcesz powiedzieć i po części zgadzam się z tobą. Owszem to zupełnie obca osoba, ale nie znam chyba bardziej uczciwej osoby. Samo to, że podjęła się czegoś takiego dużo mówi o niej samej. Dodatkowo poznałaś jej dobroć i szlachetność podczas festynu w fundacji. 

- Jednak mnie zastanawia dlaczego ona to zrobiła? - odezwał się milczący Marek, a zarazem wdzięczny ojcu za wsparcie oraz zrozumienie. Prawdę powiedziawszy obawiał się reakcji ojca na takie jego postępowanie. 

- No o to powinieneś ją samą zapytać? - rzekła Helena.

- Pytałem. A w odpowiedzi usłyszałem, że jesteśmy przyjaciółmi - i znowu to dziwne ukłucie w okolicy serca na słowo przyjaźń. 

- A ty nie wierzysz, że z tego powodu? - dociekała matka. 

- I tak, i nie. 

- To znaczy? 

- Poniekąd jej wierzę. Ale z drugiej strony kto tak robi? Jakby nie było to nie jest kwota kilku stówek a kilkadziesiąt. Owszem jestem jej wdzięczny za tę pomoc - mówił. 

- A może ona...- odezwał się senior i na moment zamilkł tak jakby zastanawiał się nad tym co chce powiedzieć i w końcu dodał - się w tobie zakochała? 

- No co ty tato - obruszył się. 

- Synku tata może mieć rację. Przecież sama przyjaźń to nie jest powód do takiej ofiarnej pomocy - oboje seniorzy zauważyli jak ich syn zareagował na słowo przyjaźń i niemalże byli pewni swego. Jednak żadne nie powiedziało tego na głos. Lecz kiedy tylko zostali sami odezwała się Helena. 

- Wiesz Krzysiu on sam jest zakochany w Uli, ale nie chce się do tego przyznać. Myślę jednak, że to może być spowodowane przejściami z Pauliną. I nasz syn po prostu asekuruje się. 

- Możliwe, że tak właśnie jest. Również zauważyłem jego reakcję na słowo przyjaźń. Mimo to, bardzo cię kochanie proszę abyś nie mieszała się. Oni muszą sami dojść do porozumienia między sobą - mówił Krzysztof. 

- Masz rację, nie będę się wtrącać. A jedynie przyglądać temu i w razie potrzeby coś doradzić - usłyszał w odpowiedzi od żony. 

Kolejny raz, ktoś zasiał w jego głowie ziarno wątpliwości. A on sam już gubił się w tym wszystkim. Coraz częściej łapał się na tym, że jeśli jej nie widzi, to tęskni, że pragnie spędzać z nią jak najwięcej czasu. Czyżby był aż tak ślepy i nie widział czegoś takiego oczywistego. Ani nie rozumiał własnych uczuć? Wrócił do siebie i niemal północy nie mógł zasnąć analizując wiele sytuacji związanych z Ulą. 

Postanowił, że w najbliższym czasie rozmówi się z nią. Tylko najlepiej gdyby mogli być z dala od firmy, a jeszcze lepiej jakby wyjechali gdzieś poza Warszawę. Musi coś wymyślić. Ale najpierw bardziej przyjrzy się jej zachowaniu. 

Kiedy wszystko powoli układało się w stolicy Polski to jakieś półtora tysiąca kilometrów dalej Paulina Febo układała sobie plan jak zemścić się na tych co ją zostawili. Kilka dni po przybyciu do Mediolanu spotkała się ze swoją dawno nie widzianą przyjaciółką.

- Pozostawili mnie samą sobie - żaliła się znajomej. 

- Ale jak to? - dociekała Sonia. Paulina opowiedziała jej o wydarzeniach jakie miały miejsce w Warszawie. Rzecz jasna pominęła to, że sama jest temu poniekąd winna. Za to zrobiła z siebie niewiniątko, które zostało skrzywdzone przez najbliższych - i co teraz zamierzasz zrobić? 

- Na razie mieszkam u wujostwa. U brata mojego ojca i jego żony oraz ich dzieci. Powiedziałam im o tym jak Aleks pozbawił mnie mojej części udziałów - skłamała bez mrugnięcia okiem. A przyjaciółka tak samo jak wujostwo uwierzyło jej. Nie przypuszczała, że to może wszystko się wydać. Faktycznie ci uwierzyli jej opowiadanie o Aleksie, ale i o tym jak to niby źle była traktowana przez Dobrzańskich. 

-  Dlaczego nie mówiłaś wcześniej? Przecież zabralibyśmy ciebie tu do nas - mówiła zatroskana i jednocześnie przerażona tym co słyszy ciotka. 

- Bo miałam zakaz mówienia cokolwiek - mówiła. 

Taką samą historyjkę opowiedziała swojej przyjaciółce. Doskonale wiedziała, że musi coś wymyślić aby móc gdzie mieszkać i nie musieć płacić. Liczyła, że jak nie rodzina we Włoszech, to przyjaciele. Dlatego wszem i wobec opowiadała jakie ciężkie miała życie tam w Polsce. Cieszyła się, że ci wszyscy jej wierzą. Aż któregoś wieczoru o mało co a ten cudowny plan wziąłby się posypał jak domek z kart. Musiała na szybko coś wymyślić. Wróciła z kolejnego spotkania, gdy do salonu poprosił ją wuj z ciotką. 

- Paulinko powinnaś w obecnej sytuacji zaskarżyć tych całych Dobrzańskich oraz swojego brata o przywłaszczenie swojej części udziałów. Nie może być tak, że ty nie masz nic. Twój ojciec przewraca się w grobie - mówił brat jej ojca. 

- Na pewno macie rację - odparła i dodała - ale ja nie mam na adwokata. 

- To my ci na niego damy - rzekła ciotka. 

- Kochani jesteście. Ale ja nie mogę przyjąć takich pieniędzy. Gdy tylko znajdę pracę to zrobię tak jak mówicie - próbowała jakoś wyperswadować im pomoc. I wydawało się, że tak właśnie jest.

Jednak coś nie spodobało się ciotce. A czym podzieliła się z mężem kiedy cały dom już spał. 

- Tomasso coś mi mówi, że nasza Paulinka nie do końca jest z nami szczera. 

- Giorgia dlaczego tak mówisz? 

- Spójrz, proponujemy jej pomoc a ona wymyśla coś o pracy. 

- Może się wstydzi? - zasugerował jej mąż. 

Giorgia nie była do tego przekonana, więc postanowiła nieco przyjrzeć się bratanicy swojego męża. 

CDN...

UDZIAŁY część VIII

 Kiedy tylko skończyła odezwała się pierwsza Helena. 

- I czego ty od nas oczekujesz? - Febo zrobiła minę nieszczęśliwego małego dziecka a następnie odparła. 

- Abyście może porozmawiali z Markiem i spróbowali wpłynąć na niego. 

- Nie zamierzam w żaden sposób wpływać na decyzje mojego syna - odparła Helena i natychmiast odezwał się senior nie pozwalając dojść Paulinie do głosu. 

- Na to co spotkało cię ze strony naszego syna sama zapracowałaś. Nie umiałaś uszanować tego co miałaś. Mówisz o jakiś wydumanych wydatkach. Nikt nie kazał zrzekać ci się swojej części udziałów na rzecz brata. Nie rozumiem skąd u ciebie to przekonanie iż dom, który kupił Marek jest również twoją własnością. Wy nie jesteście małżeństwem co ja mówię, przecież nie doszło nawet do zaręczyn - młoda kobieta siedziała na fotelu z zaciśniętymi pięściami i tylko ona sama wiedziała co się działo w jej głowie. Jakie myśli się kołatały. Jej złość na przybranych rodziców chyba w tym momencie sięgnęła zenitu. 

- To ja się już pożegnam - tylko tyle powiedziała i wyszła. 

Dwa dni później w firmie wrzało od plotek. Owszem plotki były na porządku dziennym, ale te dotyczyły trzech zwolnionych modelek i poniekąd jednego ze współwłaścicieli. A dokładniej mówiąc o Paulinie. 

- Słyszałaś, że Marek zwolnił trzy modelki, bo tak kazała Paulina? - usłyszał jak rozmawiały ze sobą dwie kobiety z serwisu sprzątającego. Tego dnia przyszedł nieco wcześniej do firmy i będąc w pobliżu pomieszczenia socjalnego usłyszał rozmowę. Przystanął i postanowił posłuchać co takiego mają do powiedzenia. 

- Violetta ta jego sekretarka mówiła, że to był warunek aby mógł ponownie związać się z Febo - mówiły. 

- Widzę, że nie mają panie nic ciekawszego do roboty jak tylko plotkować - odezwał się kiedy ucichły.  

- To nie tak panie prezesie - odezwała się jedna z kobiet. 

Nie zamierzał słuchać co mają do powiedzenia kobiety, odwrócił na pięcie i powędrował do swojego gabinetu. 

- Już ja sobie porozmawiam z panną Kubasińską - był wściekły na swoją sekretarkę. Zastanawiał się skąd ona bierze te wszystkie niestworzone historie. 

W pewnym momencie usłyszał jakiś ruch w sekretariacie. 

- O Ula, ty już w pracy? - rzekł. 

- Cześć Marek - rzekła na przywitanie z lekkim niedowierzaniem - co ty tak wcześnie? Nie ma przecież niczego pilnego - mówiła lecz jego wyraz miny mówił, że coś się stało. 

- Ja miałem coś do zrobienia i stąd ta moja wczesna pora - odpowiedział, chociaż prawda była trochę inna. 

- Ale chyba coś jest nie tak - rzekła. Spojrzał na Ulę i chyba po raz pierwszy tego poranka  uśmiechnął się delikatnie. Po czym rzekł. 

- Panno Cieplak przed tobą chyba nic się nie ukryje. 

- Znam cię na tyle aby widzieć po tobie, że coś jest nie tak. Jednak jeśli nie masz ochoty, to nie musisz mi mówić - rzekła. 

- To nie tak Ula. Po prostu jestem wściekły na Violettę - Ula spojrzała na Marka z niemym pytaniem, bo nie bardzo rozumiała - chodźmy do mojego gabinetu tam pogadamy. 

- W porządku zrobię tylko kawy - odparła i niespełna kwadrans później siedziała w gabinecie prezesa. Marek podszedł do kanapy i położył się tak, że mógł patrzeć na twarz swojej asystentki, która pochylała się nad nim. 

- No to co się dzieje? - dociekała Cieplak. 

- Byłem wczoraj u rodziców - zaczął opowiadając o wizycie Pauliny aż wreszcie dotarł do dzisiejszego wydarzenia po przyjściu do firmy - Ula ja już nie mam siły. Nie mam pojęcia skąd Violka bierze te wyssane z palca informacje? 

- A ja chyba wiem? - odparła dość tajemniczo - wczoraj kiedy miałeś spotkanie z modelkami Violka dzwoniła do kogoś. Można się domyśleć do kogo. 

- Niby tak, ale jak mam to sprawdzić? 

- Z ostatniego wybieranego numeru - odparła, jednak nie sprecyzowała, ale widząc minę swojego przełożonego a raczej przyjaciela dodała - dzwoniła z telefonu na swoim biurku. 

Dobrzański nie zastanawiając się wyszedł do sekretariatu i chwyciwszy słuchawkę telefonu nacisnął na klawiaturze odpowiedni przycisk. Odczekał kilka sygnałów i już miał stu procentową pewność. 

- Violetta mam nadzieję, że to coś ważnego - usłyszał zaspany głos swojej byłej dziewczyny. Natychmiast się rozłączył. 

Kilka minut później do sekretariatu weszła panna Kubasińska. 

- Violka mamy do pogadania - usłyszała zanim zdążyła się rozebrać. 

Podniesiony głos Marka było słychać aż na korytarzu. Kubasińska próbowała coś powiedzieć, wyjaśnić lecz Dobrzański nie dopuszczał jej do głosu. 

- Ale Paulina mówiła...

- Nie interesuje mnie co mówiła Febo. A ty najwyraźniej chcesz podzielić los modelek. 

- Ależ skąd taki pomysł? 

- Domyśl się - usłyszała w odpowiedzi. 

- Marek, ale ja nie mogę stracić tej pracy - próbowała wziąć juniora Dobrzańskiego na litość mówiąc - wynajmuję mieszkanie, a to nie są małe koszty. 

- Wyjdź. Skończyłem rozmowę - sekretarka opuściła gabinet ze spuszczoną miną. 

Usiadła za biurkiem i zastanawiała się co teraz zrobić. W porze lunchu kiedy tylko została sama w sekretariacie chwyciła za telefon wybierając dobrze znany numer. 

- Paulinko on chce mnie zwolnić - wypiszczała do słuchawki, gdy tylko usłyszała głos swojej przyjaciółki. 

- A co ja mam z tym wspólnego? 

- No jak to co? Przecież jesteśmy przyjaciółkami - piszczała. 

- My nie jesteśmy żadnymi przyjaciółkami - odparła lecz Kubasińska chyba nie rozumiała i dalej próbowała wywołać coś w rodzaju żalu. 

- Ale Paulina przecież ja nic nie zrobiłam takiego. 

- Dobrze Viola zobaczę co da się zrobić. Ale to jak załatwię swoje sprawy - odparła aby tylko sekretarka jej byłego chłopaka się odczepiła. Ona potrzebowała tej głupiej dziewczyny, tak właśnie myślała o Kubasińskiej. Aby mieć kogoś w firmie, kto będzie donosił o tym co się tam dzieje. A najważniejsze aby donosiła na temat Marka.  

Niespełna tydzień później Aleks trzymając jakiś świstek zawitał w biurze Marka. 

- Dzień dobry - przywitał się z obiema paniami i kiedy tylko usłyszał odpowiedź zapytał - zastałem Marka. 

- Tak, jest u siebie - odpowiedziała mu Cieplak. 

- Witaj - przywitał się z prezesem. 

- Witaj. Co cię sprowadza? Raporty przecież dostałeś. 

- Spokojnie ja nie w sprawie raportów. Przyniosłem wniosek o urlop Pauliny. 

- Paulina wyjeżdża? A gdzie jeśli można zapytać. 

- Do Mediolanu, bo gdzie indziej ona może wyjechać - odparł dyrektor finansowy. 

Marek podpisał wniosek nawet nie zastanawiając się. Dzięki temu będzie mógł wreszcie odpocząć przynajmniej od tej kobiety. 

Szkoda tylko, że nie umiał przewidywać przyszłości. Wówczas na pewno nie cieszyłby się z jej wyjazdu. A jego sekretarka na pewno dostałaby wypowiedzenie umowy a nie naganę z wpisem do akt. 

Jednak ten wyjazd Pauliny z całą pewnością przyniósł im nieco oddechu.  

CDN...

UDZIAŁY część VII

Już była przy drzwiach kiedy odezwał się prezes. 

- Ula masz chwilę? - odwróciła się i usłyszała - chciałem pogadać.

- Jasne - odparła zgadzając się, mimo że miała pojęcia o czym chce rozmawiać - a kiedy? 

- Nawet teraz - Ula zawróciła i usiadła na fotelu stojącym tuż przy drzwiach - wolałbym poza firmą - sprecyzował mówiąc ściszonym głosem i wskazał ruchem głowy w stronę drzwi. Cieplak spojrzała w ich kierunku a tam można było ujrzeć, że z drugiej strony ktoś najwyraźniej kręci się w pobliżu. Skinęła głową rozumiejąc w czym rzecz. 

- To gdzie chcesz iść? - dopytywała kiedy opuścili budynek firmy. 

- Chodźmy może do tego parku koło firmy. 

Szli już kilka minut milcząc. Ula co chwila zerkała na Marka, widać było, że coś go trapi, ale ta nie chciała go popędzać. 

- Usiądźmy może tam na ławce - zaproponował wskazał ręką na wolną ławkę tuż w pobliżu niewielkiego jeziora. Usiedli i wciąż milczeli aż w końcu się odezwał. 

- Przepraszam Ula, że wyciągam cię z pracy i zawracam głowę.

- Nic nie szkodzi, nie musisz mnie za nic przepraszać. Przecież jesteśmy przyjaciółmi - znowu poczuł to dziwne ukłucie na słowo przyjaźń. Nie umiał zrozumieć tego co się działo - to o czym chciałeś rozmawiać? Czy coś z firmą? - dopytywała. 

- Z firmą raczej w porządku - odparł i chciał dokończyć, ale ta go ubiegła. 

- Chodzi o Paulinę? - skinął głową.

- O Paulinę, ale i nie tylko o nią. 

- A co znowu coś wymyśliła? - skinął głową na tak i pospieszył z wyjaśnieniem. 

- Przyszła dzisiaj i domagała się abym płacił za nią Aleksowi. 

- Płacił? Za co? 

- Po tym jak kazałem jej się wynieść z mojego domu zamieszkała u swojego brata. A ten domaga się aby dokładała się do opłat miesięcznych. Dosłownie ręce mi opadły. 

- Jeśli chodzi o Febo to nie wiem czy umiem pomóc. Osobiście nie przepadam za nią z równą wzajemnością. Jedynie co mogę doradzić, unikaj jej. Chociaż wiem, że to trudne, bo jest współwłaścicielem firmy. 

- Nie jest - sprostował i widząc pytającą minę swojej asystentki pospieszył z wyjaśnieniami - swoje udziały przepisała na Aleksa jako prezent na urodziny - Cieplak zrobiła wielkie oczy z niedowierzania. 

- To chyba teraz rozumiem jej uparte dążenie do zalegalizowania związku z tobą. 

- Chyba myślimy podobnie - odezwał się Dobrzański. 

- Marek przecież ona w obecnej sytuacji jest w pewnym sensie na tej samej pozycji społecznej co i ja. A związek z tobą to bogactwo - ten skinął głową zgadzając się z tym. 

Tę rozmowę przerwał dźwięk przychodzącego połączenia na Uli telefon. Wyjęła telefon z torebki i spojrzała na wyświetlacz rzekła. 

- Violetta.

- Odbierz Ula - zrobiła to - czego chciała? - zapytał kiedy skończyła rozmowę. 

- Nie mogła się dodzwonić do ciebie, a przed twoim gabinetem istny Armagedon jak to nazwała. Ponoć byłeś umówiony z trzema modelkami na jakieś rozmowy? I teraz wszystkie kłócą się. 

- Ale ja nie umawiałem się z żadną z nich. Casting dobiegł końca pod twoim czujnym okiem. A Pshemko już zamknął listę modelek i modeli do tej sportowej kolekcji - pospieszył z wyjaśnieniem tak jakby nie chciał aby Ula źle to odebrała. On sam domyślił się, o które kobiety chodzi. 

- Nie musisz mi się w żaden sposób tłumaczyć. Mi nic do tego jak żyjesz i z kim się spotykasz albo umawiasz - odparła a następnie dodała - jestem tylko twoją asystentką oraz przyjaciółką - tym razem to ją zabolało podkreślenie kim jest. 

- No właśnie to jest ten drugi powód naszej rozmowy - rzekł. Ula jak rażona podniosła się z ławki - Ula chciałem zapytać cię dlaczego tak mi pomagasz niemalże na każdym kroku? - kolejny raz zapadła cisza, która wydawała się nie mieć końca, a Ula modliła się w duchu aby wydarzyło się coś co uchroni ją przed odpowiedzią. 

- Marek...- zaczęła nieśmiało, kiedy tym razem zadzwonił jego telefon. Ta odetchnęła głęboko 

- Przepraszam cię Ula, ale muszę odebrać - skinęła głową. Nie zamierzała słuchać więc wstała z ławki i podeszła bliżej stawu podziwiając pływające kaczki. A jednocześnie układając sobie w głowie co mu powie kiedy już skończy rozmawiać. Cała rozmowa trwała niezwykle krótko, bynajmniej tak jej się wydawało. Podszedł do niej i szeptem nie chcąc jej wystraszyć rzekł. 

- Przepraszam cię Ula musimy wrócić do firmy. 

- Czy coś się wydarzyło? - dociekała. 

- Dzwonił Pshemko i jest wściekły, bo ponoć coś zmieniłaś. 

- Marek ja niczego nie zmieniałam - odparła. 

- Ula nie denerwuj się na zapas. Wróćmy do firmy, a tam wszystko się wyjaśni. 

Kwadrans później już oboje byli w pracowni mistrza próbując dowiedzieć się o co chodzi. 

- Pshemko jesteśmy razem z Ulą. Powiedz nam teraz na spokojnie o co chodzi o jakich zmianach mówisz? 

- No jak to o jakie zmiany chodzi. Podobno Urszula kazała wykreślić jakieś trzy modelki a na ich miejsce wstawić Domi, Pati oraz Klaudię - mówił poirytowany mężczyzna. 

- Ja niczego takiego nie mówiłam - próbowała się tłumaczyć Cieplak. Widząc jednak, że Pshemko nie do końca jej wierzy ciągnęła dalej - Jeśli miałyby nastąpić jakiekolwiek zmiany to na pewno bym skonsultowała to z Markiem a przede wszystkim z tobą. Przecież jesteś tu najważniejszy. 

- Ja chyba wiem czyja to sprawka - odezwał się milczący dotychczas Marek. 

- No to mów o kogo chodzi? - dociekał mistrz. 

- Jedna z trzech, które wymieniłeś. Jak widać nie mogąc doczekać się kiedy będę w firmie postanowiły wymyślić nowy plan. Początkowo liczyły na rozmowę ze mną - wyjaśnił prezes i dodał - Pshemko niczego nie zmieniamy, działamy według ustalonego planu. 

Opuścili pracownię z ulgą, że udało się rozwiązać problem jaki wywołały modelki. 

- Viola zadzwoń do Patii, Domi oraz Klaudii  i powiedz, że chcę je widzieć u siebie za kwadrans - rzekł do sekretarki kiedy tylko weszli do sekretariatu.  Następnie siedząc w swoim gabinecie musiał jeszcze wykonać jedno połączenie, mianowicie do Sebastiana Olszańskiego. Nie bardzo chciał, bo od pamiętnego dnia prawie nie rozmawiają ze sobą, ale w obecnej sytuacji musiał. Owszem  Sebastian kilka razy próbował naprawić relacje, ale ten był nieugięty. Zwłaszcza, że kadrowy najwyraźniej nie do końca rozumiał co zrobił nie tak. 

- Sebastian - odezwał się oficjalnym tonem do słuchawki, gdy tylko ten odebrał - przygotuj mi trzy wypowiedzenia umów. W uzasadnieniu możesz podać jako powód działanie na szkodę firmy. 

- A dla kogo?

- Dla Domi, Klaudii oraz Pati - wyjaśnił. 

- Chcesz zwolnić trzy kluczowe dla firmy modelki? 

- To chyba nie twoja sprawa? Prawda? - usłyszał poirytowany głos prezesa. 

- W porządku na kiedy mam wypisać? 

- Na dzisiaj w trybie natychmiastowym. I przynieś mi je najdalej za pół godziny - rzekł i rozłączył się. 

Kolejny już raz tego dnia ktoś wyprowadza go z równowagi. Usiadł w fotelu i złapał się za głowę czując jak pulsują mu skronie. Miał wrażenie jakby głowa miała mu eksplodować. Wstał od biurka sprawdził czy nie ma czegoś przeciwbólowego w teczce znajdującej się na kanapie. 

- Cholera jak na złość nie mam - zaklął pod nosem. 

- Ula nie masz może czegoś na ból głowy? - pytał. Cieplak sprawdziła lecz również niczego nie miała. 

- Poczekaj chwilkę zaraz coś zorganizuję - rzekła i zniknęła. Wróciła po niecałych trzech minutach. 

- Proszę - podała mu aspirynę. 

- Dzięk...- chciał podziękować jednak Ula ubiegła go mówiąc. 

- Nie dziękuj, za leki się nie dziękuje - skinął głową, a kiedy ta miała wychodzić usłyszała. 

- Ula nie dokończyliśmy naszej rozmowy. 

- Nic nie szkodzi dokończymy innym razem - odparła i opuściła gabinet. 

W tym samym czasie w zupełnie innym miejscu. A dokładniej w jednej z podwarszawskich dzielnic trwała dość mocno ożywiona dyskusja. Mianowicie w rodzinnym domu Marka. Po tym jak Paulina nie uzyskała tego co chciała od swojego byłego chłopaka postanowiła rozegrać to inaczej. Początkowo zamierzała przeprowadzić tę rozmowę z samą Heleną uznając, że ta jest jej bardziej przychylna niż Krzysztof. 

- Witaj Paulino - przywitała ją dość oficjalnym tonem matka Marka. 

- Witaj Helenko - odpowiedziała i wyczuwając, że coś jest nie tak zapytała - Helenko czy ty wciąż się gniewasz na mnie o ten bankiet w fundacji? 

- Ależ nie moja droga - odparła starsza kobieta - co cię do nas sprowadza? 

- Chciałam Helenko porozmawiać z tobą o mnie i Marku. 

- O tobie i Marku? - obie panie usłyszały męski głos. 

- Witaj Krzysztofie - przywitała się z mężczyzną - chciałam z wami właśnie o tym porozmawiać. A raczej prosić abyście wpłynęli na niego. 

- Czy możesz jaśniej? Bo nie bardzo rozumiemy - odezwała się Helena. 

- Bo widzicie, on wyrzucił mnie z naszego domu - oboje Dobrzańscy popatrzyli na siebie, ale nie przerywając jej czekali aż skończy - i ja teraz nie mam gdzie się podziać. Aleks żąda abym mu płaciła za mieszkanie u niego. Przecież to nie dorzeczne, ja mam wydatki - seniorzy siedzieli i tylko kręcili głowami z niedowierzania co ta kobieta wygaduje. 

CDN...

UDZIAŁY część VI

 Wciąż zastanawiała się nad tym czy powinna powiedzieć Markowi prawdę. Prawdę o swoich prawdziwych powodach pomagania mu. Coraz trudniej było jej zachowywać pozory i ukrywać swoje uczucia wobec młodego prezesa. A to, że nie był już Pauliną tym bardziej nie pomagało wręcz przeciwnie. 

- Cieplak przecież to nie twoja półka. Za wysokie progi - mówiła do siebie w chwilach kiedy zapędzała się w marzeniu, że mogą być razem. 

Tak mijał im obojgu czas. Czas wypełniony pracą i życiem prywatnym. 

Ula każdą niemalże chwilę spędzała z rodziną albo z jednym ze swoich przyjaciół. Jednym z nich był Maciek Szymczyk a drugim była Sylwia. Z Maćkiem znali się od przedszkola, za to z Sylwią od czasów studiów. Poznały się podczas odbywania praktyk w jednej z firm rachunkowych. Od samego początku złapały ze sobą świetny kontakt. I podczas jednego z takich wieczorów obie panie siedziały w niewielkim pokoiku Uli i rozmawiały. Sylwia kolejny raz rozpływała się nad swoim nowym partnerem. 

- A ty Ulka chyba zamierzasz zostać starą panną? - zażartowała przyjaciółka. 

- Wiesz, że nie mam czasu na takie rzeczy jak  randkowanie - próbowała wybrną Cieplak. 

- No co ty jak to nie masz czasu. 

- Tata, dzieciaki...- zaczęła wymieniać. 

- A co oni mają do tego? 

- Przecież ktoś musi się nimi zajmować - zaczęło to już drażnić Ulę. Z jednej strony rozumiała przyjaciółkę, ale z drugiej strony rodzina była dla niej najważniejsza. 

- Oni na pewno potrafią się zająć sobą. A ty powinnaś poznać jakiegoś świetnego faceta, który by cię kochał. Którego ty byś pokochała - mówiła Sylwia. 

- Jest ktoś taki? - wyszeptała. 

- Jak to jest? A ja o niczym nie wiem? - zapiszczała koleżanka - kto to? 

- Marek - padło w odpowiedzi. 

- Marek, Marek? - zastanawiała się na głos przyjaciółka, próbując sobie przypomnieć o jakim Marku mówi Ula - ty mówisz o swoim szefie? - Cieplak skinęła głową potwierdzająco. Sylwia nie byłaby sobą gdyby nie próbowała dowiedzieć się czegoś więcej - i co z tym Markiem? - Ula milczała - Ulka ty się w nim zakochałaś? - Cieplak zrobiła się czerwona - i co on na to? - padło kolejne już pytanie z  ust Sylwii. 

- Nie wie - odparła Ula. 

- To dlaczego mu nie powiesz? 

- Sylwia jak mam mu powiedzieć? 

- To daj mu jakoś znać. No chyba, że on ma dziewczynę. 

- Miał jeszcze jakiś czas temu - odparła Cieplak. 

- No to masz dziewczyno pole do popisu. 

- Sylwia, ale ja nie mam najmniejszych szans u niego. spójrz na mnie jak ja wyglądam? Dodatkowo mój świat a jego to dwie różne rzeczywistości. On pochodzi z bogatego świata, gdzie tacy jak ja nie istnieją. Przecież on nawet nie pomyślałby o mnie jak o swojej dziewczynie - mówiła Cieplak. Jednak gdyby wiedziała, że może się mylić to zapewne postąpiła by inaczej. 

Od tej rozmowy z przyjaciółką minęły kolejne dni, jednak nic to nie zmieniło w relacji między Ulą a  jej szefem. Chociaż ostatnio junior Dobrzański wydawał się jakiś dziwny. A raczej jego zachowanie wobec swojej asystentki. 

- Ulka co ten Marek taki jakiś dziwny? - dociekała Violetta. 

- Skąd mam wiedzieć - odparła nie podnosząc głowy. 

- No, ale ty jesteś jego asystentką? - próbowała cokolwiek wyciągnąć od niej panna Kubasińska. Lecz Ula nie zamierzała wdawać się w dyskusję z kimkolwiek  na temat swojego szefa, zwłaszcza z Violettą. Wszyscy w firmie wiedzą, że to największa plotkara i główny donosiciel Paulinie, na temat Marka. Nawet po tym jak ta dwójka się rozstała, to Kubasińska wiecznie lata do swojej pseudo przyjaciółeczki i miele jęzorem. 

- Ale to nie znaczy, że interesuje mnie jego prywatne życie - odparła. 

- No zapewne tęskni za Paulinką. Ona taka biedna - ciągnęła Kubasińska. Ula tylko wzruszyła ramionami i ponownie zajęła się swoją pracą. W końcu zapanowała cisza, którą przerwały słowa prezesa. 

- Viola masz dla mnie te zamówione foldery? - Kubasińska nie wiedząc co powiedzieć szukała wsparcia w Cieplak. Jednak ta nie zamierzała kolejny raz ratować tyłka panny Kubasińskiej. 

- Przepraszam cię Marek, ale zapomniałam je odebrać z drukarni. Dla Dobrzańskiego było tego już za wiele. 

- A Paulinie nie zapominasz donieść o mnie? - wysyczał przez zaciśnięte zęby. Widać było jak powstrzymuje się aby nie wrzasnąć na całe gardło. 

- To nie jest tak jak myślisz - próbowała jakoś się wybronić - daj mi godzinkę i będziesz je miał na biurku - lecz ten nie zamierzał jej dalej słuchać. Odwrócił się do Cieplak i kompletnie innym tonem zwrócił poprosił. 

- Ula czy mogę cię prosić abyś podjechała dzisiaj po pracy po te foldery? 

- Jasne nie ma problemu. Jednak jeśli to nie byłby problem, to chciałabym wyjść dzisiaj nieco wcześniej. Tak powiedzmy o godzinie trzynastej. Mam do załatwienia ważną rzecz i po drodze je odbiorę. 

- Oczywiście, nie ma problemu. Na dzisiaj i tak już nic więcej takiego pilnego nie mamy, to możesz wyjść - Kubasińska siedziała i w milczeniu przysłuchiwała się całej rozmowie. 

- On jeszcze nigdy nie nawrzeszczał na tę całą Brzydulę - żaliła się Violetta do Pauliny kiedy tylko nadarzyła się okazja. 

- No i co ja mam z tym zrobić? Gdybyś wykonywała jego polecenia to zapewne byłoby inaczej. 

- Ale przecież ja się nie rozczłonkuję aby go szpiegować dla ciebie i jednocześnie pracować - żaliła się Kubasińska. 

- Przecież to można połączyć, gdybyś tylko chciała - usłyszała w odpowiedzi. 

- A to niby jak?

- Ty naprawdę jesteś głupia...- mówiła Febo, kiedy ktoś im przerwał. 

- Paula możesz przyjść do mnie? - doskonale znała ten głos. 

- Oczywiście braciszku - odparła wręcz ociekającym lukrem głosikiem - będę za około kwadrans - dodała. 

Jednak ten czas miał dać jej sposobność na opuszczenie budynku firmy. Nie zamierzała rozmawiać z Aleksem w jego gabinecie doskonale zdając sobie sprawę w czym rzecz. 

Było dobrze po dziewiętnastej kiedy poczuła dość mocne szarpnięcie za ramię i usłyszała. 

- Wstawaj, mamy do pogadania - otworzyła niby to ciężkie od snu powieki i nie do końca przytomnie spojrzała na postać stojącą przy jej łóżku. 

- O to ty Aleks - wyszeptała udając wybudzoną i z bólem głowy. 

- Nie udawaj, że spałaś, albo że boli cię głowa. Za chwilę widzę cię na dole - odparł i opuścił pomieszczenie.

- To o czym chciałeś rozmawiać, że aż mnie obudziłeś? 

- O pieniądzach za ostatni miesiąc. Jak długo mam jeszcze czekać aż dasz swoją część na rachunki? Co ty sobie myślisz, że to Mareczek i pozwolę abyś mieszkała sobie za darmo? - mówił podniesionym tonem.

- Oj Aleks nie denerwuj się tak. Po prostu w tym miesiącu już nie mam, zapłacę ci na przyszły miesiąc - rzuciła i zamierzała udać się do swojej sypialni, gdy usłyszała. 

- Do jutra widzę pieniądze albo wyprowadzasz się. 

- Ty nie mówisz poważnie - wycedziła przez zęby. Najwyraźniej sądziła, że skoro mieszka w domu brata to nie będzie musiała płacić. A co najwyżej raz na jakiś czas zrobi mu jakiś tam przelew. 

- Mówię bardzo poważnie. I zastanawiam się na co ty wydajesz tyle pieniędzy. 

- Nie interesuj się tym.   

- Będę się interesował skoro mi nie płacisz, to jestem tego ciekaw. Nie masz rodziny, małych dzieci, większych wydatków również - jednak nie usłyszał odpowiedzi. 

Następnego dnia tuż po przyjściu do pracy panna Febo swoje kroki skierowała do gabinetu swojego byłego chłopaka. Miała pewien plan na małą zemstę na Marku za to, że zerwał z nią i wywalił z domu. 

- Witaj - rzekła od progu. 

- Dzień dobry - odparł bardzo oficjalnie - co cię sprowadza? 

- Potrzebuję trochę gotówki - przeszła do sedna sprawy. 

- A co ja mam z tym wspólnego? 

- Masz i to sporo. 

- To ciekawe co mówisz. Ale prosiłbym o jakieś konkrety. 

- Otóż jak zapewne wiesz mieszkam u Aleksa - Marek skiną głową potwierdzając - ale nie za darmo. On oczekuje, że będę mu płacić połowę rachunków. 

- Nadal nie rozumiem co ja mam do tego - wszedł jej w słowo. 

- Otóż, gdybyś mnie nie wyrzucił z naszego domu...

- Mojego - doprecyzował. 

- Nie musiałabym teraz ponosić żadnych opłat. 

- Zaraz, zaraz czy ja dobrze rozumiem. Ty chcesz abym to ja płacił Aleksowi za to, że ty tam mieszkasz?

- Dokładnie tak. 

- Ty chyba sobie żartujesz. Nie dostaniesz ode mnie nawet złamanego grosza. 

- A to się jeszcze okaże - odparła i nie żegnając się opuściła gabinet. Wychodząc z sekretariatu potrąciła kogoś lecz nie zawracając sobie tym głowy poszła dalej nawet nie przepraszając. 

Nawet nie przypuszczał co ta kobieta może jeszcze wymyślić lecz miał się o tym przekonać w ciągu najbliższych kilku dni. Usiadł za biurkiem i zajął się pracą, którą przerwało ciche pukanie do drzwi zaprosił gościa. 

- Marek mogę? - usłyszał. 

- O Ula, wchodź. Co tam masz - wskazał na teczkę, którą trzymała. 

- Proszę to są te foldery - podała mu teczkę. 

- Dziękuję ci bardzo. Na ciebie zawsze można liczyć - rzekł. 

- Nie przesadzaj. To moja praca, za którą mi płacisz - odparła. 

- Jak zawsze skromna - ta uśmiechnęła się szeroko, a ten ujrzał ten piękny uśmiech i jednocześnie brak aparatu - Ula pozbyłaś się tego żelastwa. 

- Wreszcie - odparła. Jednak coś jej mówiło, że wizyta panny Febo skończyła się kolejną kłótnią. Jednak nie chciała się wtrącać więc tylko rzekła - jeśli to wszystko to idę do siebie, muszę dokończyć kilka rzeczy. A potem przynieść je tobie do podpisu. 

CDN...

UDZIAŁY część V

 Było kilka minut przed ósmą jak parkował przed bramą z numerem ósmym. Z bagażnika wyciągnął niewielki bukiecik niezapominajek i swoje kroki skierował do  domu Cieplaków. 

- Dzień dobry panie Józefie - przywitał się ze starszym mężczyzną, który wychodził z domu. 

- O witam panie Marku. Ula gotowa tylko czeka na pana. Proszę wejść - odparł senior Cieplak. 

- Ula gdzie jesteś - zawołał od progu młody Dobrzański. 

- Tu jestem - odparła wychylając się ze swojego pokoju - dobrze, że już jesteś pomożesz mi - Marek stał przez moment nie umiejąc wydusić z siebie słowa. 

- Halo, jesteś tu - nagle zobaczył jak czyjaś dłoń przelatuje mu przed oczami. 

- A tak, tak jestem - odezwał się i dodał - ale pięknie wyglądasz - ta jak zwykle na jakikolwiek komplement zareagowała zawstydzeniem, a jej policzki pokryły się czerwienią. 

- Nie przesadzaj. Wyglądam zwyczajnie - wydukała. 

- Ta suknia pasuje idealnie - dalej komplementował swoją asystentkę. 

Faktycznie suknia, którą otrzymała od samego Pshemko była jak druga skóra. Idealnie dopasowana, w kolorze jej oczu. A na dodatek od piątkowego popołudnia dodatkowo olśniewała pięknym uśmiechem. 

- O i wreszcie pozbyłaś się tego żelastwa. Masz piękny uśmiech - komplementował cały czas. 

- Możemy już nie mówić o mnie? Chyba powinniśmy już wychodzić - zasugerowała. 

- Masz rację pora jechać - i nagle przypomniał sobie, że coś trzyma w ręku - proszę Ula to dla ciebie - wyciągnął dłoń, w których trzymał bukiecik. 

- Piękne, ale nie musiałeś. 

- Może i nie musiałem, ale chciałem - odparł. 

Podziękowała i odebrała bukiecik niezapominajek. 

- Poczekaj, wsadzę tylko je do wazonu i możemy jechać. 

Do fundacji dojechali na około godzinę przed czasem dzięki temu mieli możliwość dopilnowania wszystkiego. Niewielki wybieg dla modelek był już gotowy. Dzień wcześniej zostały dostarczone do fundacji kreacje, które miały zostać wystawione. Było ich raptem piętnaście sukien. Lecz do sprzedaży miały trafić jeszcze płaszcze w liczbie pięciu oraz kilka spódnic oraz damskich bluzeczek. Kiedy byli w magazynach i tak wybierali te wszystkie kreacje Marek zasugerował. 

- A może tak oprócz damskiej odzieży wystawimy kila męskich? 

- To świetny pomysł - usłyszał. 

I tak na licytację trafiło również męskie garnitury w ilości trzech sztuk, kilka koszul z długim oraz krótkim rękawem. 

W końcu zaczęli przybywać pierwsi goście i tak jak myślała Ula również kilka stałych klientek. W końcu na prowizorycznym wybiegu pojawiła się Helena Dobrzańska i kiedy tłum ucichł zaczęła mówić. 

- Kochani zebraliśmy się tu aby móc zdobyć fundusze na pomoc dla małych pacjentów przebywających w hospicjum. Jednym z elementów dzisiejszego spotkania będzie niewielki pokaz, po którym będzie można dokonać zakupu tych kreacji - na koniec życzyła wszystkim miło spędzonego czasu. 

- Cudownie to wymyśliłeś synku - mówiła kilka minut później do syna. 

- To nie mi się należą podziękowania, tylko Uli - pospieszył z wyjaśnieniem. 

- Marek nie bądź taki skromny - weszła mu w słowo Cieplak - w końcu to był twój pomysł z tym pokazem. A ja tylko podpowiedziałam co można by wystawić. 

- Dzieci nie licytujcie się. Każde z was ma w tym swoją zasługę. I za co jestem wam niezmiernie wdzięczna. 

W końcu nadszedł czas na pokaz, który okazał się strzałem w dziesiątkę. Licytacja przyniosła pokaźny zastrzyk gotówki, która miała zasilić fundusz hospicjum. 

Cała impreza dobiegała końca kiedy Marek postanowił porozmawiać z Ulą. 

- Ula czy możesz mi poświęcić kilka minut? 

- Teraz? 

- Jeśli możesz to tak. Chciałem coś ci wyjaśnić. 

- Ale co takiego? 

- Mamy niedokończoną rozmowę. Pamiętasz? 

- Myślę, że skończyliśmy ten temat raz na zawsze - odparła domyśliwszy się w czym rzecz. Marek pokręcił przecząco głową a następnie rzekł. 

- Poczekaj tu na mnie - szybkim krokiem udał w sobie znanym kierunku. Wrócił po chwili i rzekł - chodź Ula jesteśmy już dzisiaj wolni. 

- Dokąd jedziemy? - dociekała. 

- Gdzieś, gdzie będziemy mogli spokojnie porozmawiać - nie protestowała. Widocznie Markowi bardzo zależało na tej rozmowie. W końcu dojechali nad Wisłę. 

- Zawsze tu przyjeżdżam kiedy chcę coś przemyśleć - odpowiedział jej nim ta zdążyła zapytać. Wysiedli z auta i powędrowali na niewielki pomost. 

 - To o czym chciałeś rozmawiać? - dociekała. 

- Ula jeszcze raz chcę cię przeprosić, za to co znalazłaś. Ja naprawdę nie miałem zamiaru ich wykorzystać. Znam cię i ufam ci na tyle aby wiedzieć, że mnie nie oszukasz. Przecież to ty ryzykujesz najwięcej. Dlatego - sięgnął ręką do wewnętrznej kieszeni marynarki i wyjął jakiś papier - chcę byś to wzięła ponownie. 

- Co to jest? 

- Zobacz - odparł a jej oczom pokazał się weksel na jego udziały. Ten sam, który mu oddała. 

- Ale...

- Ula nie ma żadnego "ale" ten weksel ci się należy jako zabezpieczenie. Proszę cię abyś to wzięła - mówił. W końcu Cieplak schowała ten dokument do torebki.  

Stali tak na tym pomoście jeszcze jakiś czas milcząc, wpatrując się w płynącą rzekę. 

- Ula mogę cię o coś jeszcze zapytać? - odezwał się Marek. 

- Pytaj. Ale nie obiecuję, że odpowiem. 

- Dlaczego mi tak pomagasz? Sama musisz przyznać, że taka pomoc niesie ze sobą duże ryzyko - Cieplak nie bardzo wiedziała co ma odpowiedzieć. 

- Marek jesteśmy przyjaciółmi, a przyjaciołom się pomaga - próbowała jakoś wymigać się od prawdziwego powodu. 

Ona sama już jakiś czas temu zrozumiała, że jej serce szybciej bije na samą myśl o nim. Że to co on bierze za przyjaźń wcale nią nie jest bynajmniej z jej strony. Wydawało się, że młody Dobrzański przyjął to tłumaczenie za prawdziwe. A przynajmniej jej się tak wydawało. Jednak on na słowo przyjaźń poczuł jakieś dziwne ukłucie czyżby zabolało? Nie rozumiał sam siebie. 

- Skoro tak sobie rozmawiamy to czy ja też mogę o coś zapytać? - tym razem pytała Ulka. Marek skinął głową na zgodę. 

- Czy to prawda, że Paulina cię zostawiła? - oczy Marka zrobiły się wielkości pięciozłotówki i po chwili rzekł. 

- Jak to Paulina mnie zostawiła? 

- No tak mówiła Iza wczoraj w bufecie, po tym jak słyszała rozmowę Pauliny z Pshemko. 

- No tak, mogłem się tego po niej spodziewać. Ula to nie ona zerwała ze mną tylko ja z nią. Od dłuższego czasu nam się nie układało. A ostatnio już przeszła samą siebie, wyrzucając moje rzeczy z mojego domu i wymieniając zamki. Ale moja decyzja była podyktowana za całokształt - Cieplak słuchała tego i nie umiała zrozumieć postępowania Pauliny. 

CDN...

UDZIAŁY część IV

 Następnego dnia zaraz po przyjściu do pracy swoje kroki skierował do pracowni Pshemko. Chciał najpierw porozmawiać z mistrzem i skonsultować się. Uchylił drzwi od pracowni i jak najciszej wszedł do środka. 

- Dzień dobry Pshemko - rzekł będąc już w środku - nie przeszkadzam? 

- Witaj Marco - odparł - nie przeszkadzasz. Co cię sprowadza w moje skromne progi? - dopytywał mężczyzna. 

- Pshemko przyszedłem do ciebie z pewną sprawą. 

- Zaciekawiłeś mnie, mów prędko co to za sprawa. 

- Chodzi o niewielki pokaz, podczas którego przeprowadzona byłaby zbiórka na rzecz fundacji mojej mamy. Zaraz po pokazie zorganizowalibyśmy sprzedaż. Co o tym myślisz przyjacielu? - Pshemko przez chwilę milczał. 

- Myślę, że to niezły pomysł. Ale co moglibyśmy wystawić? Kolekcja sportowa odpada, bo dopiero co powstały szkice i pierwsze prototypy. 

- Jeszcze się nad tym zastanowię i dam ci znać. Dziękuję ci Pshemko. Wiedziałem, że na ciebie zawsze można liczyć - pożegnał się z mistrzem i już bez żadnych przeszkód udał do swojego gabinetu. Na miejscu jak zawsze zastał swoją asystentkę i co było niecodziennym widokiem również sekretarka była dzisiaj o czasie w pracy. Przywitał się z obiema paniami ogólnym dzień dobry po czym zwrócił się do Cieplak. 

- Ula możesz wejść do mnie? 

- Jasne zaraz będę - odparła - słucham - usłyszał kilka minut później. 

- Siadaj. Mam do ciebie dwie prośby i myślę, że mi pomożesz. 

- Spróbuję chociaż niczego nie obiecuję - mówiła życzliwie lecz wydawać się mogło, że ton tej wypowiedzi był bardziej oficjalny. Jednak najpierw musiał zająć się inną sprawą. Chociaż wiedział, że wciąż mają nie dokończoną rozmowę z dnia poprzedniego. Postanowił to odłożyć do soboty. Miał już nawet ułożony plan na ten dzień a nawet wieczór. 

- Wczoraj moja mama poprosiła mnie o pomoc w przygotowaniu czegoś w rodzaju festynu dla jej fundacji. Dzięki takim imprezom mama pozyskuje fundusze na pomoc dla chorych dzieci, ale i dla dorosłych. I oczywiście uczestniczeniu w tym przedsięwzięciu. Wpadłem na pewien pomysł dlatego też moja prośba o twoją pomoc. Byłem już u Pshemko, on się zgodził, ale nie mam pomysłu co dalej - mówił lecz Ula nie bardzo rozumiała w czym niby miałaby mu pomóc.

- A czy możesz mówić jaśniej? Niby do czego ja jestem ci potrzebna. 

- Otóż pomyślałem, aby zrobić taki mini pokaz i spróbować sprzedać część tego co byśmy pokazali a pieniądze przekazali na fundację. Tylko nie bardzo mam pomysł co. Sam Pshemko też nie bardzo ma pomysł, bo sportowa odpada - mówił. 

- To może jakieś kreacje z poprzednich kolekcji. Z tego co mi wiadomo to mnóstwo niesprzedanych sukien i  nie tylko zalega w magazynach. Można by się przejechać do jednego z nich, zobaczyć oraz wybrać kilka. Mistrz mógłby poinformować również swoje klientki, że coś takiego będzie miało miejsce, kto wie może któraś ze stałych bywalczyń naszych butików zechce coś dokupić? A można to zrobić na zasadzie licytacji albo wystawić w konkretnej cenie - ten siedział i nie dowierzał własnym uszom. Kolejny raz przekonał się co do jej zatrudnienia. Nigdy nie zawiodła, sumienna, rzetelna i niosąca pomoc. Wystarczyło kilka chwil aby potrafiła wpaść na jakiś pomysł, na rozwiązanie, na wyjście nawet z najtrudniejszej sytuacji. 

- Ula to jest po prostu genialne - odparł po tym jak się otrząsnął.

- Nic specjalnego. No ale mówiłeś o dwóch prośbach. 

- Nie bądź taka skromna. Mam wielkie szczęście, że pracujesz w tej firmie. Ta druga prośba, to chciałem prosić abyś mi towarzyszyła na tym festynie. 

- Teraz to chyba żartujesz? - pokręcił przecząco głową i chciał coś powiedzieć jednak Cieplak była szybsza - Marek spójrz jak ja wyglądam, nie pasowałabym tam, do tego towarzystwa. To nie dla mnie. Ja doskonale wiem jak wyglądam. 

- No niby jak? - zadał to pytanie, chociaż znał odpowiedź lecz chciał usłyszeć. 

- Jak brzydula - odparła. Dobrzański zacisnął pięści co nie uszło uwadze Uli lecz nie odezwała się. 

- Przestań tak o sobie mówić, ba nawet tak myśleć. Nie jesteś żadną - nie umiał nawet wymówić tego słowa, bo jakoś dziwnie grzęzło mu w gardle - Ula doskonale wiesz, że nie wygląd się liczy a to co człowiek ma w głowie i w sercu.

- Ale ja naprawdę...- chciała kolejny raz odmówić. 

- Skoro nie chcesz tak, w takim razie jest to polecenie służbowe i nie przyjmuję odmowy - wyciągnął argument, na który wiedział, że Cieplak nie  będzie mogła odmówić. 

- No dobrze, na którą mam być i gdzie? 

- W sobotę, przyjadę po ciebie, abyś nie musiała błądzić. Będę tak na godzinę ósmą, bo musimy być nieco wcześniej. 

Kiedy kończyli rozmowę usłyszeli tylko jak otwierają się drzwi, w których stanęła sama panna Febo. 

- Violka mówiłem żebyś nikogo nie wpuszczała - krzyknął do swojej sekretarki. 

- Ona nie zamierzała mnie nawet słuchać - padło z ust Violetty. 

Ula wyminąwszy Paulinę opuściła gabinet swojego szefa, nie chciała być świadkiem ich rozmowy. Febo weszła do środka zamykając za sobą drzwi. 

- Czego chcesz? 

- Oj Marco nie gniewajmy się już. Wróć do naszego domu - mówiła tak przemiłym wręcz ociekającym miodem głosem, że aż robiło się niedobrze. 

- Po pierwsze to jest mój dom, a po drugie zrywam z tobą ostatecznie. Nie mam zamiaru spędzić z tobą już ani jednej minuty mojego życia. Jesteś podłą, wyrachowaną żmiją. Brak ci ogłady, empatii, a ludzi niższego szczebla traktujesz jak śmieci - ta stała jak słup soli, jakby ją ktoś przymocował do podłogi. Nie umiała wydusić z siebie ani jednego słowa, przez chwilę. 

- Ale jak to, nie możesz mi tego zrobić.

- Mogę i właśnie robię. A jeszcze jedno do końca tygodnia masz opuścić mój dom, zwracając mi klucze. Jeśli nie zrobisz tego dobrowolnie złożę sprawę do sądu o eksmisję - mówił spokojnie starając się być opanowanym. Febo z zadartym do góry nosem i wielce obrażona opuściła gabinet już byłego chłopaka. 

- Ula ja idę do pracowni w wiadomej sprawie - rzekł do Cieplak. Ta skinęła głową nie odrywają wzroku od monitora. Jednak kontem oka zauważyła, że prezes coś niósł w ręce. Domyślała się co to było. 

W czasie kiedy inni byli zajęci swoją pracę w gabinecie dyrektora finansowego trwała dość mocno ożywiona dyskusja. 

- Sorella, proszę cię nie denerwuj się tylko mów co się takiego stało, że ten dupek tak zrobił. 

- Mówiłam ci, że pokłóciłam się z tym dupkiem, po tym jak chciał zastawić dom. I kiedy kolejnego dnia znowu zrobił mi awanturę, że ze wszystkim latam do ciebie. Więc ja jeszcze tego samego dnia wystawiłam jego rzeczy za drzwi i wymieniłam zamki. 

- Co ty zrobiłaś? Ty naprawdę masz coś nie tak z myśleniem, jak ta twoja Violetta. 

- Ona nie jest moja. A dwa dlaczego tak do mnie mówisz. To niby co ja miałam zrobić? Chyba coś mi się też od życia należy. 

- Tak należy, ale jak sama wiesz dom jest tylko jego, bo nie jesteście małżeństwem. A nawet po ślubie ten dom byłby tylko jego. Poradziłbym ci abyś poszła do Heleny i Krzysztofa aby pomogli, ale z tego co mi wiadomo jesteś u nich spalona tak jak i ja.  

- To co mam teraz zrobić? - rozkładała ręce w bezradności, a bynajmniej tak mogłoby to wyglądać dla postronnego obserwatora. 

- No ja nie wiem. Wynajmij sobie coś albo kup jakieś mieszkanko - zasugerował. 

- No pomocny to ty nie jesteś - odburknęła. 

- A niby co takiego mam zrobić? Iść i obić mu gębę a może błagać na kolanach aby do ciebie wrócił? - dopytywał Aleks. 

- Mógłbyś mnie przyjąć do siebie, w końcu jesteśmy rodzeństwem. A i nie zapominaj kto podarował ci swoją część udziałów - uderzyła w czuły punkt. 

- Nikt cię o to nie prosił. 

- Może i nie. Jednak doskonale wiedziałam jak źle zniosłeś fakt iż Dobrzańscy swoje udziały przepisały na Marka - odparła - więc jak będzie z moim mieszkaniem. 

- No niech ci będzie możesz zamieszkać u mnie - odparł podkreślając ostatnie słowo - jednak w porównaniu do mieszkania z Mareczkiem tu będziesz musiała się dokładać do opłat - Paulina zrobiła wielkie oczy jak spodki od filiżanek. 

- No ale jak to dokładać? 

- No tak to. Chcesz mieszkać to płać - doskonale wiedział, że jego siostra się zgodzi, bo w pewnym sensie nie ma innego wyjścia. 

- Dobrze, niech ci będzie. To ile będę ci dopłacać? 

- Muszę to przeliczyć i wieczorem dam ci znać. A teraz wybacz siostra lecz muszę zająć się pracą. 

Pożegnali się ustalając, że jeszcze dzisiaj Paulina wprowadzi się do brata.  Chciała go jeszcze poprosić o pomoc jednak zrezygnowała. 

W związku z zaistniałą sytuacją ponownie udała się do gabinetu młodego Dobrzańskiego aby poinformować go, że wychodzi i już w dniu dzisiejszym do firmy nie wróci. Z torebki wyjęła jeden z dwóch kompletów kluczy. 

- Proszę to są klucze od domu. Jadę się spakować i jutro oddam ci drugi komplet. 

- W porządku - odparł i zatapiając się ponownie w sprawach firmowych dał kobiecie do zrozumienia, że rozmowa zakończona. 

Został sam, wreszcie mógł odetchnąć pełną piersią.  

KOCHANI TO BYŁA OSTATNIA CZĘŚĆ PRZED URLOPEM. PLANOWAŁAM ZAKOŃCZYĆ TYM ROZDZIAŁEM, JEDNAK COŚ POSZŁO NIE TAK. WIDZIMY SIĘ 25 SIERPNIA. DO ZOBACZENIA. 

CDN...